Archive for వివిధ

సాక్షి TVలో నా ఇంటర్వ్యూ

సాక్షి TVలో నా ఇంటర్వ్యూ:

ప్రకటనలు

వ్యాఖ్యానించండి

హిందీ నటుడు బల్రాజ్ సహని అద్భుత ఉపన్యాసం ( JNU – 1972 )

జాజర

హిందీ నటుడు బల్రాజ్ సహని అద్భుత ఉపన్యాసం ( జె.ఎన్.యూ – 1972 )

1972లో, ఒక ప్రముఖ హిందీ నటుణ్ణి జవహర్ లాల్ నెహ్రూ యూనివర్సిటీ స్నాతకోత్సవానికి ముఖ్య అతిథిగా పిలిచారు. ఆయన ప్రసంగ పాఠమే ఇది. ఈ వ్యాసంలో చెప్పిన విషయాలు ఇప్పటికీ చెక్కు చెదరని వాస్తవాలని నేననుకుంటున్నాను. అప్పటి పరిస్థితికంటే అధ్వాన్నంగా ఉంది నేడు. మన దేశంలో స్ఫూర్తినిచ్చే నాయకులు లేరు. నడిపించే వారు లేరు. సామాన్యుడి జీవితం రెండు ధృవాల మధ్యనే ఇరుక్కుపోయింది. ఒకటి రాజకీయం; రెండు సినిమాలు. దేశమూ, యువతా ఎటు వెళుతున్నాయో తెలియని అయోమయ స్థితిలో ఉన్నామనిపిస్తోంది. ప్రతిభావంతుడికీ, పనికిరానివాడికీ వ్యత్యాసం లేకుండా పోతోందనిపిస్తోంది. మంచికీ, చెడుకీ భేదం చెరిగిపోతోందన్న సంశయం ఆవరించుకుంటోంది. ఇటువంటి సమాజంలో ఉన్న మనమందరం, కొన్ని క్షణాలు వెచ్చించి తెలుసుకోవాల్సిన వాస్తవాలు ఈ ప్రసంగంలో ఉన్నాయి. ఈ ప్రసంగానికి నలభయ్యేళ్ళు దాటినా ఇందులో చాలా విషయాలు ఇప్పటికీ వర్తిస్తాయని నేననుకుంటున్నాను.

ఎంతో స్ఫూర్తిదాయకమయిన ఆ ప్రసంగం చేసిన ప్రముఖ హిందీ నటుడి పేరు, బల్‌రాజ్ సహని.

సాధారణంగా నేను అనువాదాలు చెయ్యడానికి ఇష్టపడను. అనువాదం ఒక ప్రత్యేక కళ. నాకది లేదని నా నమ్మకం.
కానీ బల్రాజ్ సహ్ని ప్రసంగ పాఠం చదివాక ఆపుకోలేక ఎలాగయినా తెలుగు వారికి ఇది తెలియాలన్న తపనతో చేసిన అనువాదం. దురదృష్టం ఏవిటంటే తెలుగునాట ఏ పత్రికా ఇది ప్రచురించడానికి ముందుకు రాలేదు. ఆంధ్రభూమి వాళ్ళు వేస్తామన్నా ఇంత పెద్దది వేయలేమని చెప్పారు. ప్రతీ తెలుగువారూ తప్పక చదవాల్సిన ప్రసంగం.

ఎనభయ్యో పడిలో వున్నా, ఇంకా గెంతుతానూ, పలానా అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకోవాలనుంది ( పెళ్ళి సభా మర్యాద, లోపల మాత్రం అనుభవించాలనే ) వంటి నటులున్న మనకి, ఇటువంటి ప్రసంగం వినే అదృష్టం ఎప్పటికయినా వస్తుందా? డాక్టరేట్లూ, బిరుదులూ అన్నీ అమ్మకానికి కొనుక్కునే నటచక్రవర్తులే నేటి యువతకి ప్రేరణ కలిగించే దౌర్భాగ్య స్థితిలో ఉన్నాం. కనీసం నూటికొక్కరయినా ఇది చదివితే నా శ్రమ ఫలించినట్లే!

ప్రసంగ పాఠం పూర్తి వ్యాసం ఇక్కడ చదవండి.

మచ్చుక్కి కొన్ని అచ్చుతునకలు – ఇప్పటికీ చెక్కు చెదరని కొన్ని వాస్తవాలు:

“స్వేచ్ఛా వాతావరణంలో పెరిగిన ఒక మనిషి ఆలోచనలకీ, దాస్యానికి గురైన మనిషి దృక్పథానికీ మధ్యనున్న తేడా అప్పుడు తెలిసింది. ఆ క్షణం నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. స్వేచ్ఛ ఉన్నవాడికి ఆలోచించి, నచ్చిన నిర్ణయం తీసుకునే శక్తి వుంటుంది. బానిసలకు అది వుండదు. ఎప్పుడూ పక్కవారి సలహాలపైనే ఆధారపడుతూ, డోలాయమానంగా నిర్ణయాలు స్వీకరిస్తూ, అందరూ వెళ్ళే దారిలోనే ప్రయాణించాల్సి వస్తుంది.”

“కవిత్వంలో కూడా వస్తువు ఉత్తమమైనదే కానీ, రూపం దేశీయం కాదు. పాశ్చాత్యుల నుంచి తెచ్చుకున్న అరువు. పాశ్చాత్యులు వృత్తము, ప్రాస వదిలేశారు కాబట్టి పంజాబీ కవి కూడా త్యజించాలి. అతను కూడా అభ్యుదయ భావ కవిత్వమే ఎంచుకోవాలి. శబ్దమూ, ఆవేశమూ కాగితం వరకే అంకితమవుతోంది. అదే భావజాలం ఉన్న ఏ కొద్దిమందికో ఆ కవిత్వం పరిమితమయిపోతోంది. ప్రేరణ పొంది, మార్పుకి గురి కావల్సిన ప్రజలకీ, పల్లెవారికీ, శ్రామికజనానికీ, ఈ కవిత్వంలో తలా తోకా కనిపించదు. చివరికి వారు ఉదాసీనతకి గురవుతున్నారు. గాభరా మిగులుతోంది. ఈ నవీన కవిత్వపు పిడికిలిలో మిగతా భారతీయ భాషలూ చిక్కుకున్నాయని నేనంటే అది తప్పు కాదని అనుకుంటాను.”

“మొన్ననే నా సహనటుడు జానీ వాకర్ – ‘ఇప్పుడు హిందీలో వార్తలు వినండి’కి (అబ్ హిందీ మే సమాచార్ సునియే) బదులుగా ‘ఇప్పుడు వార్తల్లో హిందీ వినండి’ (అబ్ సమాచార్ మే హిందీ సునియే) అని చెప్పాలని అన్నాడు.”

“మంగలి వ్యాపారాన్ని దెబ్బతీసేలా ఫేషన్ పేరుతొ గుండు కొట్టించుకొని, మీసాలూ, గెడ్డాలూ తీసేయమని ఏ విద్యార్థికయినా చెప్పే ధైర్యం మనకుందా? కానీ ఇవాళ రేపు యోగా పేరుతో యూరపులోని విద్యార్థులందరూ గుండు కొట్టించుకుంటే, మర్నాడే కనాట్ సర్కస్ అంతా గుండ్లతో నిండిపోతుందని ఘంట వాయించి మరీ చెప్పగలను. యోగా ఇంట గెలవాలంటే పక్కవాడి (యూరోపు) ప్రశంసాపత్రం అవసరం.”

“ఈ మంత్రుల మీద ఎలుగెత్తి అరిచే ఇదే పెద్దమనుషులు ఏ ఒక్క చిన్న వేడుకనీ ఈ మంత్రులు ప్రారంభించకుండా, లేదా ముఖ్య అతిథిగా అధ్యక్షత వహించకుండా జరపలేరు. ఒక్కోసారి సినిమా తార అధ్యక్షుడు గానూ, మంత్రిగారు అతిథిగానూ ఉంటారు. మరోసారి వారి స్థానాలు తారుమారు కావచ్చు. ఎవరో ఒక పెద్ద తలకాయ ఉండాలి. ఎందుకంటే అది వలసవాద సాంప్రదాయం.”

( శ్యామ్‌కి కృతజ్ఞతలతో – సాయి బ్రహ్మానందం గొర్తి

వ్యాఖ్యానించండి

తెలుగునాడి పత్రికలో “సరిహద్దు” సమీక్ష

జాజర

తెలుగునాడి పత్రికలో “సరిహద్దు” సమీక్ష – ఇక్కడ చదవండి.

సరిహద్దు కథావలోకనం

సరిహద్దు కథా పుస్తకం అచ్చేసి ఆర్నెల్లు దాటింది. తెలుగు నాట దాదాపు అన్ని పత్రికల్లోనూ సమీక్షలు వచ్చాయి. పుస్తకం చదివి కొంతమంది నేరుగా నాకు తమ అభిప్రాయాల్ని రాసారు. అమెరికావాసులు ఫోన్ చేసి మరీ చెప్పారు. ఇండియానుండీ ఫోన్లూ, మెయిళ్ళూ వచ్చాయి. కొన్ని కొత్త పరిచయాలు అయ్యయి. మరికొన్ని స్నేహాలు కలిసాయి. కానీ మూడు సంఘటనలు మాత్రం కించిత్ ఆశ్చర్యానికీ, కాస్త ఆనందానికీ గురిచేసాయి. ఇవి నేనూహించని విషయాలు. కొన్ని నిరాశ కలిగించిన విషయాలూ ఉన్నాయి. అవి చివర్లో చెబుతాను.

మొదటిది:

ప్రముఖ కథా రచయిత శ్రీపతి గారు తానా సభలకి వచ్చినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. ఆయన నెలరోజుల తరువాత స్వదస్తూరీతో మొత్తం కథల మీద తన అభిప్రాయాలని పది పేజీల ఉత్తరం రాసారు. చదివి కించిత్ ఆశ్చర్యానికీ, కాస్త ఆనందానికీ గురయ్యాను. నాకోసం ప్రత్యేకంగా సమయం వెచ్చించి రాసినందుకు సంతోషం వేసింది. తానాకి వచ్చే వరకూ ఆయనకీ, నాకూ పరిచయం లేదు. పైగా ఆయనకి నేనెవరో కూడా తెలీదు. అతి తక్కువ పరిచయం ఉన్న వ్యక్తినుండి ఉత్తరం రావడం ఊహక్కూడా అందలేదు.

రెండోది:

రెండు వారాల క్రితం హఠాతుగా హైద్రాబాదు నుండి కాలొకటి వచ్చింది. ఎవర్రా అని చూస్తే సినిమా డైరక్టరు వంశీ గారు. ఆయనకి సరిహద్దు కథలు బాగా నచ్చాయనీ నన్ను అభినందించడానికి చేసారాని చెప్పారు. చాలా సంతోషం కలిగింది. వాసిరెడ్డి నవీన్ గారు ఆయనకి పుస్తకం ఇచ్చారనీ చెప్పారు. ఒక తోటి రచయతని మెప్పించడం ఎవరికైనా ఇష్టమే కాదు; కష్టం కూడా. వీటికంటే ఎదుటివారి రచనలు చదివి నచ్చిందనిపిస్తే పిలిచి మరీ చెప్పడానికి తీరికే కాదు, పెద్ద మనసే కావాలి. రచనా ప్రక్రియ పట్ల మర్యాద ఉంటేనే మెచ్చుకోలు సంస్కారం అలవడుతుంది. ఇలా అంటే మెచ్చుకోని వాళ్ళు సంస్కారహీనులని కాదు. ముఖస్తుతికోసం కాకుండా, నచ్చిన విషయాన్ని ఏ భేషజం లేకుండా చెప్పడం ఎంతో మానసిక పరిపక్వత ఉంటే కానీ అబ్బని గుణం.

మూడోది:

ప్రముఖ కథా రచయిత యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాదు గారు. ఆయన ఈ మధ్య అమెరికా వస్తే కలిసినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. మూణ్ణెల్ల వరకూ అయనకి చదవడానికి కుదరలేదట. ఆయన దగ్గర పుస్తకాన్ని వాళ్ళింట్లో ఎవరో చదివి బావున్నాయని చెబితే మరలా తీసుకొని చదివానాని చెప్పారు. ఆయనకీ బాగా నచ్చాయని చెబుతూ హిందీలోకి అనువాదం చేస్తానని చెప్పారు. లక్ష్మీ ప్రసాదు గారుకి నేను కౌముదిలో రాస్తున్న నేహల బాగా నచ్చింది. మొదట పది భాగాలూ చదివి, మొత్తం నవలగా వేయమని చాలాకాలం క్రితమే చెప్పారు.

పైన చెప్పిన అందరూ వారి కాలాన్ని వెచ్చించి నాకోసం ప్రత్యేకంగా కాల్ చేసి మరీ అభినందించడం వారి మర్యాదనీ, సంస్కరాన్నీ, పెద్ద మనసునీ తెలుపుతుంది. వారి ప్రశంసకి నేను తగినవాణ్ణో కాదో తెలీదు; కానీ వారి అభినందనలు ఖచ్చితంగా ఊతం ఇస్తాయని నమ్ముతున్నాను.

మొదట్నుంచీ కథలు రాయాలనే తప్ప అవన్నీ గుదిగుచ్చి ఓ పుస్తకం వేయాలన్న ఆలోచన నాకెప్పుడూ లేదు. చాలా కాలం క్రితం కేతు విశ్వనాథ రెడ్డి గారు అమెరికా వచ్చిన సందర్భంలో నా కథలు చదివి పుస్తకం వేయమని చెప్పారు. ఆయన సలహాని అంతగా తీసుకోలేదు నేను.

కథ-2009లో నా కథ వచ్చాక చాలామంది నేను రాసిన కథల గురించి అడిగారు. నవీన్ గారు కూడా పుస్తకం వేయమని పదే పదే చెప్పడంతో సరే వేద్దామనుకున్నాను. అసలు దీనికంటే ముందుగా త్యాగరాజు పుస్తకం రావాలి. కానీ దగ్గరుండి ప్రింటింగ్ అవీ చూసుకోవలనీ, హార్డ్ బౌండ్ వేద్దామనీ ఇలా రకరకాల ఆలోచనలతో కాలం గడిచిపోయింది.

ఈలోగా తానాలో నేను సాహిత్య విభాగ సంధానకర్తగా ఉండడంతో ఆ సమయానికి కథలపుస్తకమే మేలన్న అభిప్రాయంతో ముందు కథల పుస్తకమే అచ్చేసాను. త్యాగరాజు పుస్తకం ప్రత్యేకంగా ఒక శాస్త్రీయ సంగీత కచేరీలో విడుదల చెయ్యాలన్న అలోచన వుంది. చూద్దాం. ఏమవుతుందో?

తానాకీ వస్తూ కాత్యాయని గారూ, మృణాలిని గారూ కొన్ని ప్రతులు తీసుకొచ్చారు. తానాలో రిలీజు చేద్దామని నేననుకోలేదు. మరలా నవీన్ గారే చెయ్యాలి అని పట్టు పట్టడంతో సరేనన్నాను. ఒక చిన్న విరామ సమయంలో రిలీజు చేసాను. వేలూరి గారూ, నవీన్ గారూ, జంపాల గారూ పుస్తకాన్ని విడుదల చేసారు. నా దగ్గరున్న కొన్ని కాపీలు అక్కడున్న కొంతమందికి ఇచ్చాను. ఆ సందర్భంలోనే శ్రీపతి గారు తనకీ ఒక కాపీ ఇమ్మని అడిగారు. ఆ సమయానికి నా దగ్గరున్నవి అయిపోయాయి. అప్పుడు నవీన్ గారి వద్దనున్న పుస్తకాన్ని ఆయనకి ఇచ్చాను. అప్పుడే శేఖర్ కమ్ములకీ, గొల్లపూడి వారికీ చెరోక పుస్తకమూ ఇచ్చాను.

ముందు చెప్పినట్లు పరిచయమున్న వారికంటే, పరిచయం తక్కువున్న వారినుండే పుస్తకంపై అభిప్రాయాలు ఎక్కువగా వచ్చాయి. తానా సభల్లో, పుస్తకం అట్ట చూసి మృణాళిని గారు “పుస్తకం కవరు పేజీ మాత్రం బ్రహ్మాండంగా వుంది” అని జోక్ చేసారు. “మాత్రం” అన్నది “ఒక్కటే” అన్న ధ్వనిస్తోందని నేనంటే అక్కడున్న వాళ్ళు గొల్లుమని నవ్వారు. ఆ తరువాత ఇదొక పెద్ద జోకుగా నేనే చాలామందికి చెప్పాను. కానీ ఇండియా వెళ్ళిన తరువాత మృణాలిని గారు పుస్తకం చదివి, కథలు నచ్చాయి, ముఖ్యంగా భాష, కథనం తనకి ప్రత్యేకంగా నచ్చాయని” ఈ మెయిలు పంపారు. “ఆట్టే కాదు; అట్ట క్రింద సరుకు కూడా బావుంది. సరుకు నాణ్యత తక్కువయినప్పుడే ప్యాకింగ్ అందంగా వుంటుందన్న అపోహకి భిన్నంగా ఉందని చెప్పారు. “పుస్తకంలో కథలు నచ్చాయి; కవరు పేజీతో సహా!” అని రెండో వాక్యాన్ని వత్తి పలుకుతూ జోక్ చేసారు.

ఈ సందర్భంలోనే ఇంకో విషయం చెప్పాలి. తానా సభలకి “కాత్యాయని విద్మహే” గారికి వీసా పేపర్లు పంపే సందర్భంలో, ఆవిడనీ, మృణాలిని గారినీ “వుమెన్స్ ఫోరం” కి ప్రత్యేకంగా స్త్రీల సమస్య గురించి మాట్లాడమని చెప్పారు. “ఏవుంది లెండి. మీ ఆడాళ్ళందరూ చేరి మగాళ్ళని ఆడిపోసుకుంటారు,” అంటూ నేను చాలా జోకులు వేసాను. ఆవిడ అవన్నీ విన్నాక “నేనొక పురుషాహంకారి”నని అనుకున్నాననీ, స్త్రీలంటే తక్కువ భావం ఉందనీ భావించారనీ చెప్పారు. ఆవిడ కొన్ని పుస్తకాలు తనతో పాటు తానా సభలకొస్తూ తెచ్చారు. ప్రయాణంలో సరిహద్దు పుస్తకంలో స్త్రీల గురించి రాసిన కొన్ని కథలు చదివి ఆశ్చర్యపోయాననీ అన్నారు. ఫోనులో మాట్లాడినప్పుటికీ, ఈ కథలు చదివికా నన్ను చూసాక మాట్లాడినప్పటికీ మధ్య తన అభిప్రాయం మారిందనీ సరదాగా చెప్పారు.

తానా జరిగిన నెల్లాళ్ళకి మరో మిత్రుడు పాతిక కాపీలు పట్టుకొచ్చాడు. అవన్నీ నాకు తెలిసిన కొంతమంది రచయిత మిత్రుల అడ్రసులు సంపాదించి అందరికీ పంపాను. మా వూరి దగ్గరున్న వారికి మాత్రం నేనే ఇచ్చాను. దూరప్రాంతాల వారికి పంపినప్పుడే కాస్త నొచ్చుకున్నాను. ఎందుకంటే కొంతమంది అందిందనీ కూడా ఈమెయిల్ ఇవ్వలేదు, నేనే మరలా ప్రత్యేకంగా గుర్తుచేసే వరకూ! కొంతమంది ఈమెయిలిక్కూడా జవాబివ్వలేదు. పుస్తకం కొనుక్కోమని ఎవర్నీ అడగలేదు. కానీ నేనే పోస్టేజీ చార్జీలు మహాయితే రెండు డాలర్లవుతాయనుకొని, అది నాకు లెక్క కాదనుకొని పంపాను. కొంతమంది చదివి చెబుతామని అన్నారు. ఇంతవరకూ ఒక్కరంటే ఒక్కరు వారి అభిప్రాయాన్ని చెప్పలేదు.

నేనేదో పెద్ద కథకుణ్ణీ, మహారచయితననీ భ్రమలూ, అపోహలూ నాకు లేవు. అందరికీ అన్నీ నచ్చాలన్న రూలూ ఏవీ లేదు. “మీ కథలన్నీ ఈమాటలో ఎప్పుడో చదివేసాను. మరలా ప్రత్యేకంగా చదవ నవసరం లేదు,” అని సాటి కథకుడు చెప్పారు. ఆ పుస్తకంలో వున్న పాతిక కథల్లో ఈ మాటలో వచ్చినవి ఆరో, ఏడో ఉన్నాయి. చాలా కథలు తెలుగు వార, మాస పత్రికల్లో అచ్చయినవే! నేనేమీ రెట్టించలేదు. ఆ ప్రస్తావన పొడిగించలేదు.

దాదాపు అన్ని తెలుగు పత్రికల్లో రివ్యూలు వచ్చాయి. ఒక మిత్రుడు అందులో కొన్ని చదివి, “మీరు పి.ఆర్ బాగానే చేశారు!” అని వ్యంగ్యం విసిరాడు. “నేను కథలు రాస్తాను. వాటిని మోయను,” ఇదీ నా జవాబు.
అది విని ఆయనకి ఏవనాలో తెలీలేదు. నిజానికి రివ్యూ కోసం నేను ఏ పత్రికనీ ఆశ్రయించలేదు.
పరిచయమున్న ఎవర్నీ రివ్యూ రాయమని అడగలేదు. అది నా పద్ధతికి విరుద్ధం. పత్రికల వాళ్ళకి రెండేసి కాపీలు మెయిల్లో ( పోస్టులో ) పంపే ఏర్పాటు మాత్రమే చేసాను.

ఇష్టంలేని పని బలవంతాన కదలదు; అలాగే ఇష్టమున్న పనికి ఎవరూ, ఏదీ అడ్డు కాదు. నాకు రాయాలనిపించిందీ, తోచిందీ రాసాను. నచ్చినా నచ్చకపోయినా అవన్నీ నా దృష్టిలో గతం. మరలా మార్పులు చేయను. ఏదైనా రచన కానీ, చిత్రం కానీ ప్రజల మధ్య వదిలితే రాళ్ళూ పడచ్చు; రత్నాల హారమూ వేయచ్చు. పొగడ్తలూ ఉంటాయి;పేడ విసుర్లూ ఉంటాయి. రెంటికీ రచయితలూ, కళాకారులూ సిద్ధపడే వుండాలని నేను గాఢంగా నమ్ముతాను. సత్తా వుంటే దాన్ని కాలమే మోస్తుంది. లేదంటే ఉక్కుపాదాలతో నలిపేస్తుంది. ఆ స్థాయికి ఎదగాలంటే నిరంతర కృషి కావాలి. రాయడం పట్లా, చదివే వారి ఎడలా గౌరవం ఉండాలి. ఇది నా అభిప్రాయం.

ఈ “సరిహద్దు” చాలా మంది కొత్త మిత్రులని పరిచయం చేసింది. మిత్రుడి విన్నకోట రవిశంకరుకీ తానా కొచ్చినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. ఆయన “మేడికో శ్యామ్”కి చదవమని ఇచ్చారట. శ్యామ్ పుస్తకం చదివి, కొన్ని కథలు నచ్చీ నాకు ప్రత్యేకంగా ఫోన్ చేసి అభినందనలు చెప్పారు. తరువాత మంచి స్నేహమూ కలిసింది. ఈ మధ్యనే కుటుంబరావు గారి అమ్మాయి శాంతసుందరి గారినీ, ఆవిడ భర్త గణేశ్వరరావు గారినీ కలవడం జరిగింది. వారికీ సరిహద్దులో కథలు నచ్చాయనీ చెప్పారు. ఇలా ఎంతోమంది తమ అభిప్రాయాలని చెప్పారు.

కొంతమంది కొన్ని కథలు ప్రచురించకుండా ఉండాల్సిందని అన్నారు. నేను 1979-80లో రాసిన రెండు కథలూ ఇందులో వేయలేదు. అలాగే రెండు మూడు హాస్య కథలూ అందులో పెట్టలేదు. ఎవరి చేతనయినా ముందుమాట రాయించకపోయారాని మరికొంతమంది అడిగారు. నాకు “ముందు మాటలు” మీద నమ్మకం లేదు. ముఖ్యంగా కథలకి. అట్ట వెనుక అందుకే కేతు విశ్వనాథ రెడ్డిగారిదీ, వేలూరి గారిదీ, నవీన్ గారిదీ “పొగడ” వాక్యాలు పెట్టాను. “పొగడ” ఎక్కువయితే పొగతో ఊపిరాడదు. నాక్కాదు. పాఠకులకి.

కథల నేపథ్యం చెబుతూ “నా మాట” రాయలేదేవని ఇంకొకాయన అడిగారు. మొదట్లో నాలుగంటే నాలుగు వాక్యాలు కెలికాను కదా, అది చాలని చెప్పాను. ఇంకొకరు అచ్చు తప్పులు బాగానే ఉన్నాయని చెప్పారు. మనకి తెలుగులో స్పెల్ చెకర్స్ ఉంటే ఎంత బావుణ్ణు కదానిపించింది.

నచ్చినా, నచ్చకపోయినా ఎదుటవారి అభిప్రాయాన్ని గౌరవిస్తాను. తప్పులు తెలిస్తే మరలా అటువంటివి ముందు ముందు జరక్కుండా చూసుకునేలా జాగ్రత్త పడతాను.

ఏవయినా సరిహద్దు కథాయానం ఒక మంచి అనుభూతి. ఊహించని స్పందన ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది.
తమ అమూల్యకాలాన్ని వెచ్చించీ నాకు ఫోన్ చేసిన వారికీ, మెయిల్ ఇచ్చిన వారికీ, ఎదుటపడినప్పుడు చెప్పిన వారికీ కృతజ్ఞతలు.

మొదటి కథ పదో తరగతిలో ఉండగా ఆంధ్ర ప్రభలో అచ్చయ్యింది. దాని పేరు “అసత్య వ్రతం”. రెండోది ఇంటరు చదువుతూండగా “జయశ్రీ” అనే మాస పత్రికలో వచ్చింది. అది “పాపం! సుబ్బారావు”
మూడోదీ అచ్చయ్యిందని చెప్పగా విన్నాను. చూళ్ళేదు. దొరకలేదు. దాని పేరు – “పతివ్రత”. అవి రాసిన పాతికేళ్ళ తరువాత మొదలయ్యిందీ “నలభైల్లో రచనా వసంతం!”

0000000000000000

2 వ్యాఖ్యలు

“సరిహద్దు” – కథావలోకనం

జాజర

తెలుగునాడి పత్రికలో “సరిహద్దు” సమీక్ష – ఇక్కడ చదవండి.

సరిహద్దు కథావలోకనం

సరిహద్దు కథా పుస్తకం అచ్చేసి ఆర్నెల్లు దాటింది. తెలుగు నాట దాదాపు అన్ని పత్రికల్లోనూ సమీక్షలు వచ్చాయి. పుస్తకం చదివి కొంతమంది నేరుగా నాకు తమ అభిప్రాయాల్ని రాసారు. అమెరికావాసులు ఫోన్ చేసి మరీ చెప్పారు. ఇండియానుండీ ఫోన్లూ, మెయిళ్ళూ వచ్చాయి. కొన్ని కొత్త పరిచయాలు అయ్యయి. మరికొన్ని స్నేహాలు కలిసాయి. కానీ మూడు సంఘటనలు మాత్రం కించిత్ ఆశ్చర్యానికీ, కాస్త ఆనందానికీ గురిచేసాయి. ఇవి నేనూహించని విషయాలు. కొన్ని నిరాశ కలిగించిన విషయాలూ ఉన్నాయి. అవి చివర్లో చెబుతాను.

మొదటిది:

ప్రముఖ కథా రచయిత శ్రీపతి గారు తానా సభలకి వచ్చినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. ఆయన నెలరోజుల తరువాత స్వదస్తూరీతో మొత్తం కథల మీద తన అభిప్రాయాలని పది పేజీల ఉత్తరం రాసారు. చదివి కించిత్ ఆశ్చర్యానికీ, కాస్త ఆనందానికీ గురయ్యాను. నాకోసం ప్రత్యేకంగా సమయం వెచ్చించి రాసినందుకు సంతోషం వేసింది. తానాకి వచ్చే వరకూ ఆయనకీ, నాకూ పరిచయం లేదు. పైగా ఆయనకి నేనెవరో కూడా తెలీదు. అతి తక్కువ పరిచయం ఉన్న వ్యక్తినుండి ఉత్తరం రావడం ఊహక్కూడా అందలేదు.

రెండోది:

రెండు వారాల క్రితం హఠాతుగా హైద్రాబాదు నుండి కాలొకటి వచ్చింది. ఎవర్రా అని చూస్తే సినిమా డైరక్టరు వంశీ గారు. ఆయనకి సరిహద్దు కథలు బాగా నచ్చాయనీ నన్ను అభినందించడానికి చేసారాని చెప్పారు. చాలా సంతోషం కలిగింది. వాసిరెడ్డి నవీన్ గారు ఆయనకి పుస్తకం ఇచ్చారనీ చెప్పారు. ఒక తోటి రచయతని మెప్పించడం ఎవరికైనా ఇష్టమే కాదు; కష్టం కూడా. వీటికంటే ఎదుటివారి రచనలు చదివి నచ్చిందనిపిస్తే పిలిచి మరీ చెప్పడానికి తీరికే కాదు, పెద్ద మనసే కావాలి. రచనా ప్రక్రియ పట్ల మర్యాద ఉంటేనే మెచ్చుకోలు సంస్కారం అలవడుతుంది. ఇలా అంటే మెచ్చుకోని వాళ్ళు సంస్కారహీనులని కాదు. ముఖస్తుతికోసం కాకుండా, నచ్చిన విషయాన్ని ఏ భేషజం లేకుండా చెప్పడం ఎంతో మానసిక పరిపక్వత ఉంటే కానీ అబ్బని గుణం.

మూడోది:

ప్రముఖ కథా రచయిత యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాదు గారు. ఆయన ఈ మధ్య అమెరికా వస్తే కలిసినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. మూణ్ణెల్ల వరకూ అయనకి చదవడానికి కుదరలేదట. ఆయన దగ్గర పుస్తకాన్ని వాళ్ళింట్లో ఎవరో చదివి బావున్నాయని చెబితే మరలా తీసుకొని చదివానాని చెప్పారు. ఆయనకీ బాగా నచ్చాయని చెబుతూ హిందీలోకి అనువాదం చేస్తానని చెప్పారు. లక్ష్మీ ప్రసాదు గారుకి నేను కౌముదిలో రాస్తున్న నేహల బాగా నచ్చింది. మొదట పది భాగాలూ చదివి, మొత్తం నవలగా వేయమని చాలాకాలం క్రితమే చెప్పారు.

పైన చెప్పిన అందరూ వారి కాలాన్ని వెచ్చించి నాకోసం ప్రత్యేకంగా కాల్ చేసి మరీ అభినందించడం వారి మర్యాదనీ, సంస్కరాన్నీ, పెద్ద మనసునీ తెలుపుతుంది. వారి ప్రశంసకి నేను తగినవాణ్ణో కాదో తెలీదు; కానీ వారి అభినందనలు ఖచ్చితంగా ఊతం ఇస్తాయని నమ్ముతున్నాను.

మొదట్నుంచీ కథలు రాయాలనే తప్ప అవన్నీ గుదిగుచ్చి ఓ పుస్తకం వేయాలన్న ఆలోచన నాకెప్పుడూ లేదు. చాలా కాలం క్రితం కేతు విశ్వనాథ రెడ్డి గారు అమెరికా వచ్చిన సందర్భంలో నా కథలు చదివి పుస్తకం వేయమని చెప్పారు. ఆయన సలహాని అంతగా తీసుకోలేదు నేను.

కథ-2009లో నా కథ వచ్చాక చాలామంది నేను రాసిన కథల గురించి అడిగారు. నవీన్ గారు కూడా పుస్తకం వేయమని పదే పదే చెప్పడంతో సరే వేద్దామనుకున్నాను. అసలు దీనికంటే ముందుగా త్యాగరాజు పుస్తకం రావాలి. కానీ దగ్గరుండి ప్రింటింగ్ అవీ చూసుకోవలనీ, హార్డ్ బౌండ్ వేద్దామనీ ఇలా రకరకాల ఆలోచనలతో కాలం గడిచిపోయింది.

ఈలోగా తానాలో నేను సాహిత్య విభాగ సంధానకర్తగా ఉండడంతో ఆ సమయానికి కథలపుస్తకమే మేలన్న అభిప్రాయంతో ముందు కథల పుస్తకమే అచ్చేసాను. త్యాగరాజు పుస్తకం ప్రత్యేకంగా ఒక శాస్త్రీయ సంగీత కచేరీలో విడుదల చెయ్యాలన్న అలోచన వుంది. చూద్దాం. ఏమవుతుందో?

తానాకీ వస్తూ కాత్యాయని గారూ, మృణాలిని గారూ కొన్ని ప్రతులు తీసుకొచ్చారు. తానాలో రిలీజు చేద్దామని నేననుకోలేదు. మరలా నవీన్ గారే చెయ్యాలి అని పట్టు పట్టడంతో సరేనన్నాను. ఒక చిన్న విరామ సమయంలో రిలీజు చేసాను. వేలూరి గారూ, నవీన్ గారూ, జంపాల గారూ పుస్తకాన్ని విడుదల చేసారు. నా దగ్గరున్న కొన్ని కాపీలు అక్కడున్న కొంతమందికి ఇచ్చాను. ఆ సందర్భంలోనే శ్రీపతి గారు తనకీ ఒక కాపీ ఇమ్మని అడిగారు. ఆ సమయానికి నా దగ్గరున్నవి అయిపోయాయి. అప్పుడు నవీన్ గారి వద్దనున్న పుస్తకాన్ని ఆయనకి ఇచ్చాను. అప్పుడే శేఖర్ కమ్ములకీ, గొల్లపూడి వారికీ చెరోక పుస్తకమూ ఇచ్చాను.

ముందు చెప్పినట్లు పరిచయమున్న వారికంటే, పరిచయం తక్కువున్న వారినుండే పుస్తకంపై అభిప్రాయాలు ఎక్కువగా వచ్చాయి. తానా సభల్లో, పుస్తకం అట్ట చూసి మృణాళిని గారు “పుస్తకం కవరు పేజీ మాత్రం బ్రహ్మాండంగా వుంది” అని జోక్ చేసారు. “మాత్రం” అన్నది “ఒక్కటే” అన్న ధ్వనిస్తోందని నేనంటే అక్కడున్న వాళ్ళు గొల్లుమని నవ్వారు. ఆ తరువాత ఇదొక పెద్ద జోకుగా నేనే చాలామందికి చెప్పాను. కానీ ఇండియా వెళ్ళిన తరువాత మృణాలిని గారు పుస్తకం చదివి, కథలు నచ్చాయి, ముఖ్యంగా భాష, కథనం తనకి ప్రత్యేకంగా నచ్చాయని” ఈ మెయిలు పంపారు. “ఆట్టే కాదు; అట్ట క్రింద సరుకు కూడా బావుంది. సరుకు నాణ్యత తక్కువయినప్పుడే ప్యాకింగ్ అందంగా వుంటుందన్న అపోహకి భిన్నంగా ఉందని చెప్పారు. “పుస్తకంలో కథలు నచ్చాయి; కవరు పేజీతో సహా!” అని రెండో వాక్యాన్ని వత్తి పలుకుతూ జోక్ చేసారు.

ఈ సందర్భంలోనే ఇంకో విషయం చెప్పాలి. తానా సభలకి “కాత్యాయని విద్మహే” గారికి వీసా పేపర్లు పంపే సందర్భంలో, ఆవిడనీ, మృణాలిని గారినీ “వుమెన్స్ ఫోరం” కి ప్రత్యేకంగా స్త్రీల సమస్య గురించి మాట్లాడమని చెప్పారు. “ఏవుంది లెండి. మీ ఆడాళ్ళందరూ చేరి మగాళ్ళని ఆడిపోసుకుంటారు,” అంటూ నేను చాలా జోకులు వేసాను. ఆవిడ అవన్నీ విన్నాక “నేనొక పురుషాహంకారి”నని అనుకున్నాననీ, స్త్రీలంటే తక్కువ భావం ఉందనీ భావించారనీ చెప్పారు. ఆవిడ కొన్ని పుస్తకాలు తనతో పాటు తానా సభలకొస్తూ తెచ్చారు. ప్రయాణంలో సరిహద్దు పుస్తకంలో స్త్రీల గురించి రాసిన కొన్ని కథలు చదివి ఆశ్చర్యపోయాననీ అన్నారు. ఫోనులో మాట్లాడినప్పుటికీ, ఈ కథలు చదివికా నన్ను చూసాక మాట్లాడినప్పటికీ మధ్య తన అభిప్రాయం మారిందనీ సరదాగా చెప్పారు.

తానా జరిగిన నెల్లాళ్ళకి మరో మిత్రుడు పాతిక కాపీలు పట్టుకొచ్చాడు. అవన్నీ నాకు తెలిసిన కొంతమంది రచయిత మిత్రుల అడ్రసులు సంపాదించి అందరికీ పంపాను. మా వూరి దగ్గరున్న వారికి మాత్రం నేనే ఇచ్చాను. దూరప్రాంతాల వారికి పంపినప్పుడే కాస్త నొచ్చుకున్నాను. ఎందుకంటే కొంతమంది అందిందనీ కూడా ఈమెయిల్ ఇవ్వలేదు, నేనే మరలా ప్రత్యేకంగా గుర్తుచేసే వరకూ! కొంతమంది ఈమెయిలిక్కూడా జవాబివ్వలేదు. పుస్తకం కొనుక్కోమని ఎవర్నీ అడగలేదు. కానీ నేనే పోస్టేజీ చార్జీలు మహాయితే రెండు డాలర్లవుతాయనుకొని, అది నాకు లెక్క కాదనుకొని పంపాను. కొంతమంది చదివి చెబుతామని అన్నారు. ఇంతవరకూ ఒక్కరంటే ఒక్కరు వారి అభిప్రాయాన్ని చెప్పలేదు.

నేనేదో పెద్ద కథకుణ్ణీ, మహారచయితననీ భ్రమలూ, అపోహలూ నాకు లేవు. అందరికీ అన్నీ నచ్చాలన్న రూలూ ఏవీ లేదు. “మీ కథలన్నీ ఈమాటలో ఎప్పుడో చదివేసాను. మరలా ప్రత్యేకంగా చదవ నవసరం లేదు,” అని సాటి కథకుడు చెప్పారు. ఆ పుస్తకంలో వున్న పాతిక కథల్లో ఈ మాటలో వచ్చినవి ఆరో, ఏడో ఉన్నాయి. చాలా కథలు తెలుగు వార, మాస పత్రికల్లో అచ్చయినవే! నేనేమీ రెట్టించలేదు. ఆ ప్రస్తావన పొడిగించలేదు.

దాదాపు అన్ని తెలుగు పత్రికల్లో రివ్యూలు వచ్చాయి. ఒక మిత్రుడు అందులో కొన్ని చదివి, “మీరు పి.ఆర్ బాగానే చేశారు!” అని వ్యంగ్యం విసిరాడు. “నేను కథలు రాస్తాను. వాటిని మోయను,” ఇదీ నా జవాబు.
అది విని ఆయనకి ఏవనాలో తెలీలేదు. నిజానికి రివ్యూ కోసం నేను ఏ పత్రికనీ ఆశ్రయించలేదు.
పరిచయమున్న ఎవర్నీ రివ్యూ రాయమని అడగలేదు. అది నా పద్ధతికి విరుద్ధం. పత్రికల వాళ్ళకి రెండేసి కాపీలు మెయిల్లో ( పోస్టులో ) పంపే ఏర్పాటు మాత్రమే చేసాను.

ఇష్టంలేని పని బలవంతాన కదలదు; అలాగే ఇష్టమున్న పనికి ఎవరూ, ఏదీ అడ్డు కాదు. నాకు రాయాలనిపించిందీ, తోచిందీ రాసాను. నచ్చినా నచ్చకపోయినా అవన్నీ నా దృష్టిలో గతం. మరలా మార్పులు చేయను. ఏదైనా రచన కానీ, చిత్రం కానీ ప్రజల మధ్య వదిలితే రాళ్ళూ పడచ్చు; రత్నాల హారమూ వేయచ్చు. పొగడ్తలూ ఉంటాయి;పేడ విసుర్లూ ఉంటాయి. రెంటికీ రచయితలూ, కళాకారులూ సిద్ధపడే వుండాలని నేను గాఢంగా నమ్ముతాను. సత్తా వుంటే దాన్ని కాలమే మోస్తుంది. లేదంటే ఉక్కుపాదాలతో నలిపేస్తుంది. ఆ స్థాయికి ఎదగాలంటే నిరంతర కృషి కావాలి. రాయడం పట్లా, చదివే వారి ఎడలా గౌరవం ఉండాలి. ఇది నా అభిప్రాయం.

ఈ “సరిహద్దు” చాలా మంది కొత్త మిత్రులని పరిచయం చేసింది. మిత్రుడి విన్నకోట రవిశంకరుకీ తానా కొచ్చినప్పుడు పుస్తకం ఇచ్చాను. ఆయన “మేడికో శ్యామ్”కి చదవమని ఇచ్చారట. శ్యామ్ పుస్తకం చదివి, కొన్ని కథలు నచ్చీ నాకు ప్రత్యేకంగా ఫోన్ చేసి అభినందనలు చెప్పారు. తరువాత మంచి స్నేహమూ కలిసింది. ఈ మధ్యనే కుటుంబరావు గారి అమ్మాయి శాంతసుందరి గారినీ, ఆవిడ భర్త గణేశ్వరరావు గారినీ కలవడం జరిగింది. వారికీ సరిహద్దులో కథలు నచ్చాయనీ చెప్పారు. ఇలా ఎంతోమంది తమ అభిప్రాయాలని చెప్పారు.

కొంతమంది కొన్ని కథలు ప్రచురించకుండా ఉండాల్సిందని అన్నారు. నేను 1979-80లో రాసిన రెండు కథలూ ఇందులో వేయలేదు. అలాగే రెండు మూడు హాస్య కథలూ అందులో పెట్టలేదు. ఎవరి చేతనయినా ముందుమాట రాయించకపోయారాని మరికొంతమంది అడిగారు. నాకు “ముందు మాటలు” మీద నమ్మకం లేదు. ముఖ్యంగా కథలకి. అట్ట వెనుక అందుకే కేతు విశ్వనాథ రెడ్డిగారిదీ, వేలూరి గారిదీ, నవీన్ గారిదీ “పొగడ” వాక్యాలు పెట్టాను. “పొగడ” ఎక్కువయితే పొగతో ఊపిరాడదు. నాక్కాదు. పాఠకులకి.

కథల నేపథ్యం చెబుతూ “నా మాట” రాయలేదేవని ఇంకొకాయన అడిగారు. మొదట్లో నాలుగంటే నాలుగు వాక్యాలు కెలికాను కదా, అది చాలని చెప్పాను. ఇంకొకరు అచ్చు తప్పులు బాగానే ఉన్నాయని చెప్పారు. మనకి తెలుగులో స్పెల్ చెకర్స్ ఉంటే ఎంత బావుణ్ణు కదానిపించింది.

నచ్చినా, నచ్చకపోయినా ఎదుటవారి అభిప్రాయాన్ని గౌరవిస్తాను. తప్పులు తెలిస్తే మరలా అటువంటివి ముందు ముందు జరక్కుండా చూసుకునేలా జాగ్రత్త పడతాను.

ఏవయినా సరిహద్దు కథాయానం ఒక మంచి అనుభూతి. ఊహించని స్పందన ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది.
తమ అమూల్యకాలాన్ని వెచ్చించీ నాకు ఫోన్ చేసిన వారికీ, మెయిల్ ఇచ్చిన వారికీ, ఎదుటపడినప్పుడు చెప్పిన వారికీ కృతజ్ఞతలు.

మొదటి కథ పదో తరగతిలో ఉండగా ఆంధ్ర ప్రభలో అచ్చయ్యింది. దాని పేరు “అసత్య వ్రతం”. రెండోది ఇంటరు చదువుతూండగా “జయశ్రీ” అనే మాస పత్రికలో వచ్చింది. అది “పాపం! సుబ్బారావు”
మూడోదీ అచ్చయ్యిందని చెప్పగా విన్నాను. చూళ్ళేదు. దొరకలేదు. దాని పేరు – “పతివ్రత”. అవి రాసిన పాతికేళ్ళ తరువాత మొదలయ్యిందీ “నలభైల్లో రచనా వసంతం!”

0000000000000000

2 వ్యాఖ్యలు

ఎవరికోసం ఈ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు? సంక్రాంతి “శుభా”స్పామ్

జాజర


సంక్రాంతి శుభాకాంక్షల పేర ఇప్పటివరకూ వందకి పైగా మెయిళ్ళొచ్చాయి. కొన్ని స్నేహితులనుండీ, మరికొన్ని బంధువులనుండీ, తెలుసున్నవాళ్ళ నుండీ, మిగతావి ముక్కూ మొహం తెలియని వారినుండీ. చివరిన రాసిన వారినుండి వచ్చిన సంఖ్యే చా…..లా పెద్దది.

అందరూ సంతోషాన్ని పంచుకోవడానికే ఈ శుభాకాంక్షలు పంపుతారనీ తెలుసు. మీరు కూడా అలా భావించి పంపి వుండచ్చు.

కానీ మీరు పంపే రెండు లేదా మూడొందల మంది ఈమెయిళ్ళల్లోకి SPAM పంపుతున్నారన్న చిన్న విషయం గమనించండి. ఇలాంటి స్పాముల వల్లే వైరసు పాములు మన కంప్యూటర్లలోకి చొరబడతాయి. కంప్యూటర్ నిండా విషం చిమ్ముతాయి. ఈ చిన్న విషయం తెలుసుకుంటే అందరికీ మంచి చేసిన వారవుతారు. ఎదుటివారికి మంచి చేద్దామనుకుంటూనే తెలియ కుండా ఎంత చెడు జరుగుతోందో ఒక్క సారి ఆలోచించండి.

భూమ్మీద ఈమెయిలున్న ప్రతీ తెలుగువాడికీ శుభాకాంక్షలు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.
నిజంగా మీరు చెప్పాలనుకుంటే అమ్మకో,నాన్నకో, చెల్లెకో, అన్నకో, అక్కకో లేదా మీ సన్నిహితులకో చెప్పండి.
ఈమెయిలు ద్వారా కాదు.
వాళ్ళని పలకరించి పండగ చేయండి.
ఓ చిన్న కరచాలనం ఇవ్వండి.
వాళ్ళ మొహాల్లో చిరునవ్వు వెలిగించండి. వారితో కొన్ని క్షణాలు గడిపి సంతోషం కలగచేయండి.

నాకు తెలుసున్న ఒకాయన ఉన్నారు. ప్రతీ పండక్కీ అందరికీ ఈమెయిలు ఠంచనుగా పంపుతారు. ఫోను చేస్తే తీయరు. ఆయనంతట ఆయన సొంత గొంతుతో పలకరించరు. ఎప్పుడైనా మన ఖర్మ కాలి ఏ పార్టీలో నయినా, మరెక్కడయినా కలిస్తే “మీకు గ్రీటింగ్స్ పంపాను.జవాబివ్వలేదేం?” అంటూ నిష్టారంగా, వెక్కిరింపుగా మాట్లాడతాడు. ఇలాంటివారికి ఏం చెప్పాలో తెలియదు. సాంకేతిక విజ్ఞానం మనందరినీ దగ్గర చేస్తోంది. ఊహకందనంత దగ్గరగా మనుషుల్ని కలుపుతోంది. కానీ దాన్ని ఎలా సద్వినియోగపరుచుకోవాలో ఆలోచిస్తే బావుంటుంది.

మేం ఎవరినీ తిట్టలేదు కదా? శుభాకాంక్షలు చెబితే కూడా తప్పా? ఈ గోలేవిటని మీకనిపించవచ్చు. ప్రపంచమంతటికీ మంచి జరగాలనీ, అందరూ సంతోషంగా ఉండాలన్న ఆశా, ఆశయమూ, ఆలోచనా మంచివే. కానీ ప్రతీ మనిషి ప్రపంచం అంటే సన్నిహితుల, స్నేహితుల, బంధువూల సమూహం చిన్నదిగానే ఉంటుంది. ఎంతో మంది పరిచయమున్నా, మన ప్రపంచంలోకి అందర్నీ కాలెట్టనివ్వం. రకరాకల గీతలు గీసి ఎదుట వారిని నిలువరిస్తాం. ఈ చిన్న విషయం గమనిస్తే మనందరికీ మంచిది.

అంతే కానీ ఇలా అందరికీ పంపడంలో ఎవరికీ ఒరిగేదేమీ లేదు. సగానికిపైగా అందరూ చూడకుండానే చింపి పారేస్తారు. ఇలా రాస్తున్నానని మీరు నన్ను తిట్టుకోకండి. ఈ కంప్యూటర్లో స్పాముల పాములోళ్ళకి ఇలాంటి ఈమెయిళ్ళే పండగ. మన అవివేకాన్ని వాళ్ళు సొమ్ము చేసుకుంటారు. మరోలా భావించకండి. దయచేసి సామూహిక శుభాకాంక్షలకి శలవు ఇప్పించండి.

మీ అందరికీ సంక్రాంతి సందర్భంగా సూక్తిముక్తావళి వినిపించడం నా వుద్దేశ్యం కాదు. నిన్న ఒక మిత్రుడికి సంక్రాంతి శుభాకాంక్షల మెయిలుతో వచ్చిన గ్రీటింగ్ చూద్దామని విప్పగానే వైరస్ బాంబు పేలి, కంప్యూటర్ నాశనమయ్యిందనీ, దాన్ని బాగుచేసుకోవడానికి పది గంటలు కాలం వెచ్చించినా బాగుపడలేదనీ, తనకీ విధంగా భోగి పండగ జరిగిందనీ, మెయిలు పంపిన మహాశయుణ్ణి తిట్ల శతమానంతో దీవించాడు. ఈ విషయం నాకు సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు చెబుదావని చేసిన ఫోను సారాంశం. అతన్ని చూస్తే జాలేసింది. కానీ ఏవీ చెయ్యలేం. ఇదే పరిస్థితి మరికొంతమందికి కలగవచ్చు.

ఈ ఈమెయిళ్ళన్నది కూడా ఒక పెద్ద అంతుచిక్కని వల లేదా మాయా వలయం. ఒకాయన అయిదొందలమందికి “హేపీ పొంగల్” అంటూ సంక్రాంతి శుభాకాంక్షలు పంపుతాడు. వేంటనే మరొకాయన చూసీ చూడగానే “రిప్లై ఆల్” నొక్కేసి కసి తీర్చుకుంటాడు. ఇలా మొదటి వ్యక్తి పంపిన మిగతా నాలుగొందల తొంభై తొమ్మిది మందో లేదా వేలమందో “రిప్లై ఆల్” కొట్టారనుకోండి. తెల్లారి చూస్తే మీ ఈమెయిలు ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ బద్ధకంగా ఒక్కోటి అందిస్తుంది. అవన్నీ డిలీట్ చేసుకోడానికి మీకు అరగంట పైగా పట్టచ్చు. కాదని కంప్యూటర్ వాడే నాధుడెవడూ అనలేరు. ఒక్కోసారి ఈ ట్రాష్లోకి మనకి పనికొచ్చే మెయిలో, సమాచారమో కూడా కట్ట కట్టేసే ప్రమాదముంది. కాదంటారా?

ప్రపంచానికి కంప్యూటర్ శుభాకాంక్షలు చెప్పడానికి రకరకాల పద్ధతులున్నాయి. బ్లాగులూ, ఫేసుబుక్కులూ, ట్విట్టర్లూ, మన్నూ, మశానమూ చాలా వున్నాయి. అవి వాడితే అందరి కంప్యూటర్ జీవితాలకీ మంచిది.

నా మాటల పటాసులు మీకు గోలనిపిస్తే దీన్నీ మసో, మటాషో చేసి పారేయండి.

సంక్రాంతి అనే కాదు. ఏ పండగొచ్చినా ఈమెయిల్ “శుభా”స్పామ్ కి స్వస్తి చెప్పడం అందరికీ శ్రేయస్కరం.

-సాయి బ్రహ్మానందం గొర్తి

3 వ్యాఖ్యలు

క్రిస్‌మస్


క్రిస్‌మస్

జాజర

జాజర


వ్యాఖ్యానించండి

చిర స్మర(మ)ణీయం

జాజర



చిర స్మర(మ)ణీయం


నవ్వడం ఆరోగ్యం.
నవ్వకపోడం అనారోగ్యం.
నవ్వించడం మహాభాగ్యం.

మొదటిది వెంటపడితే వస్తుంది. రెండోది వద్దన్నా వస్తుంది. మూడోదానికి మాత్రం అదృష్టం కావాలి.
ప్రస్తుతం ఆ మహాభాగ్యం హఠాత్తుగా అదృశ్యమయిపోయింది. తెలుగునాట అక్షర గ్రహణం పట్టింది. ఉన్నట్టుండి సాహితీకారుల మదిలో చీకట్లు కమ్ముకున్నాయి. తెలుగువారికి కానీ ఖర్చులేకుండా ఇన్నాళ్ళూ హాస్యరసాన్ని పంచిచ్చిన అక్షరవైద్యులు బుద్ధిమంతుడిలా,రాజాధిరాజు మల్లే పెట్టేబేడా సర్దుకుని, చెప్పపెట్టకుండా బుల్లెట్లాగా, తిరుపతి వేంకట రమణ సాక్షిగా, ముళ్ళపూడి మీదుగా “శ్రీరామరాజ్యా“నికి చెక్కేసారు.

మొన్నటికి మొన్న తెలుగునాట ముత్యాల ముగ్గులేసీ, నిన్నటికి నిన్న పెళ్ళీడు పిల్లలకి సీతాకళ్యాణమంటూ పెళ్ళిపుస్తకాలు అచ్చేసీ, కళ్యాణ తాంబూలాలు పూలరంగడిలా పదిమందికీ పంచిచ్చీ, మగాడిదలందరూ మిస్టర్ పెళ్ళాలూ, అపార్థసారధులూ అని సెలవిచ్చీ, దాంపత్యపు దాగుడుమూతల్లో ఆడవాళ్ళే జీవనజ్యోతిలని గిరీశం చేత బల్లగుద్ది చెప్పించి, బ్రతుకు గోరంతదీపానికి చిరునవ్వే వెలుగంటూ చడీ చప్పుడూ లేకుండా చీకట్లోకి వెళిపోయారు. తెలుగుమొహాలన్నీ ఒక్కసారి విస్తుపోయాయి. ఇన్నాళ్ళూ అప్పనంగా లభించిన హాస్య సంపదకి చిల్లుపడిందనీ, తెలుగు సాహిత్యానికి “డబ్బు” చేసిందనీ విలవిల్లాడాయి.
గుర్తుగా వదిలిన ఆయన వంశ వృక్ష ప్రతీకలు బుడుగూ, సీగానపసూనాంబ, రెండుజెళ్ళ సీత, రాధ, గోపాళం, పక్కింటి పిన్నిగారి మొగుడు, బుచ్చికక్కిలని అనాధల్ని చేసి పోయారని వాపోయాయి. వచ్చిన వాళ్ళు వెళ్ళక తప్పదు. మరీ ఇలా ఆయన్ని నమ్ముకున్న అప్పుల అప్పారావునీ, కాంట్రాక్టరునీ, గుర్నాధాన్నీ, తుకారాన్నీ ఇలా తెలుగువారి మీద వదిలేసి ఆయనకాడికి ఆయన రెస్టు తీసుకుంటారని ఎవరూ ఊహించలేదు.

మా అందరికీ అన్యాయం జరిగిపోయింది కదండీ? ఇహ గిరీశంగారికి లెక్చర్లివ్వడానికి స్క్రిప్టెవరు రాసిస్తారూ? అప్పారావుకి అప్పుపుట్టడానికి చిట్కాలెవరిస్తారూ? బుడుగూ, సీగానపెసూనాంబల కోతికొమ్మచ్చి ఆటకి ఎవరు తీర్పు చెబుతారు? మా సంగతి సరే! రక్త సంబంధంకన్నా “సృష్టిలో తీయనిది స్నేహం” అని నమ్మిన ప్రాణస్నేహితుడిక్కూడా చెయ్యిచ్చాసారు కదండీ. పొరపాటనిపించలేదూ?

ఏమో! మీకేం కష్టం వచ్చిందో? ఎవరాకలి వారిదన్నట్లు ఎవరి బాధ వారిది. మీరు బాధపడడం మేం తట్టుకోలేం. బ్రతికినంతకాలమూ హాయిగా నవ్వుతూ “సంపూర్ణ రమణీయం” లా గడిపారు. మా అందరికీ హాస్యం పంచిచ్చారు. అదే పదివేలు మాకు.

మా ఏడుపుమొహాలకి ఇహ నవ్వు టానిక్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది? విసుర్లతో నాలుగు మొట్టికాయలు మొట్టీ, వ్యంగ్యంగా చెంప చెళ్ళుమనిపించీ, బాధల కోతి పుండుని మాటల కత్తులతో కోసి, అక్షరలేపనాలు పూసీ, విసుర్ల నొప్పి తెలీకుండా హాస్యపు కుట్లేసి, ఫీజు ఎగ్గొట్టిన్నా చిరునవ్వుతో చెప్పిచ్చుక్కొట్టే డాక్టరు, తెలుగు మొహాలకిక దొరకమన్నా దొరకరు. భలే వైద్యులండీ మీరు?

మీ పేరు ముందు డాక్టర్ అని లేదనుకున్నారో ఏమో మీ ఇంటిముందు ఆ బోర్డయినా తగిలించాలన్న జ్ఞానం ఈ తెలుగు మొహాలకి లేకపోయింది. పుట్టగొడుగుల్లా మాకు చచ్చేటన్ని విశ్వవిద్యాలయాలున్నాయి. అందరూ మీ చేతి హాస్య టానిక్కులు లాగించినవారే తప్ప, ఏ ఒక్కరికీ మీకో నూలుపోగిద్దామన్న ఆలోచన కూడా తట్టలేదు. ఏం చేస్తాం చెప్పండి? టెల్గూ వాడికి టెల్గూ వాడే శత్రువు.

‘‘ఈ భూ ప్రపంచంలో ఎదుటివాడిలో కృతజ్ఞత ఆశించేకన్నా ఆంధ్ర రాజకీయ నాయకుల్లో ఐకమత్యాన్ని ఆశించు… ఆంధ్రుల్లో కార్య శూరత్వాన్ని ఆశించు’’ అని మెరెలాగూ చెప్పారు. అది వినయినా మాకు బుద్ధి రాలేదు. కోతి బుద్ధులుకదండీ? కనీసం మీ “కోతి కొమ్మచ్చి” చదివినా కూడా బుద్ధి రాలేదు. హోలు మొత్తానికే “లేదు” లెండి. అప్పులూ, అవార్డులూ అడుక్కుంటే కానీ ఇవ్వకూడదన్న నియమం తెలుగువారికుందని ఆమాత్రం తెలీని అమాయాకుల్లా వున్నారు మీరు. “బిరుదూలూ, పదవులపైనా, పరనారీ పెదవులపైనా దృష్టంతా నిలిపేవాడు బూడిదై పోతాడన్నా!” అన్న మీ అందాల రాముని మాటలు విని భయపడ్డారా ఏవిటి? కనీసం మీ గడపకి పద్మాలనయినా కట్టలేక పోయారు. మీ ఇంటి ముందు అవార్డు ముగ్గు కూడా వేయలేక పోయారు. తెలుగువాళ్ళకి కొన్ని మంచి గుణాలబ్బాయి. స్వచ్చంగా సంపూర్ణ జీవితంగడిపే వారి జోలికి పోరు. నోట్లో నాలికలేని వాళ్ళని లెక్కపెట్టరు. అయినా మీరు స్థితప్రజ్ఞులు. నా రాతింతేనని సర్దిపుచ్చుకోగల పెద్దమనుషులు.

కన్నప్ప గారు కన్ను పొడిచి వాసాలు విరిచినా ఆ బాధలో కూడా సంతోషం వెతుక్కోగల మహానుభావులు. “కర్మణ్యే వాధికారస్తే మా ఫలేషు కదాచన” అన్న కృష్ణావతార సారాన్ని ఆచరణలో చూపించారు మీరు. జీవితాన్ని వడకాచి కష్టాలని కాల్చి బ్రతుకు బంగారంలా మలుచుకున్నారు. ఎంతైనా మీరు ధన్యజీవులు. మీ హస్తవాసి అందిన మేం అదృష్టజీవులం.

ఏం రాతండీ మీది? వాగ్దేవిని మీ ఇంట్లో బందీ చేసారా ఏవిటి? అచ్చ తెలుగు నుడికారం మీ ఇంటే పుట్టిందాన్నట్లు అక్షరాకే నడకనేర్పారు. మాటల తూటాలు మీ ఇంట్లోనే తయారవుతాయో ఏమిటో? శివకాశీ టపాసులయినా తుస్సుమంటాయేమో కానీ మీ ఒక్క మాటా ఎప్పుడయినా పేలకపోవడం జరిగిందా? “ఆయనకి డబ్బు చేసింది!”, “వాడు నవ్విచ్చుక్కొట్టాడు!” వంటి తూటాలు ఎవరు పేలుస్తారు చెప్పండి? “సిఫార్సులతో కాపురాలు చక్కబడవన్న” జీవిత సత్యాలు ఇహ ఏ పెళ్ళిపుస్తకంలో దొరుకుతాయి?

వెళితే వెళ్ళారు; వెళ్ళబోయేముందు మాత్రం ఓ మంచి పని చేసారు. మీ బతుకుపుస్తకాన్ని మిఠాయి పొట్లంలా కొమ్మకు కట్టి అందిచ్చారు. కోతికొమ్మచ్చని మీరన్నారు కానీ మాకు మాత్రం అది “కోటి” కొమ్మచ్చి. “తెలుగువాడిగా పుట్టడం అదృష్టం. ఎదగడం దురదృష్టం. నిలదొక్కుకోడం మహాకష్టం” అని ఇంకోటి కొమ్మకొమ్మకూ చుట్టి మరీ సెలవిచ్చారు.

తెలుగువాడిగా మీరు సదా స్మరణీయులు; మీ రాతలు చిరస్మరణీయాలు.
కాదనే దమ్ము ఏ తెలుగువాడికీ లేదు. అందుకే మీరు చిరస్మ”రమణీయులు”.

-సాయి బ్రహ్మానందం గొర్తి

Same Text in BAPU font

వ్యాఖ్యానించండి

Older Posts »