అపరిచితుడు (శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో కథలు)

జాజర


 

వడి వడిగా ఆఫీసు వైపు నడుస్తూ వెళుతున్న నన్ను ఎవరో వెంబడిస్తున్నట్లు అనుమానం వచ్చి వెనక్కి తిరిగి చూసాను. అతను నా వైపుగానే వస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో సెల్ ఫోను వుంది. అది చూడగానే చటుక్కున పోకెట్ వెతుక్కున్నాను. పోయిందని గుర్తించి అతని చేతికేసి చూసాను. అది నా ఫోనులానే ఉంది. ఒక్కసారి అయోమయంగా అతనికేసి చూసాను. మారు మాట్లాడకుండా నా చేతిలో పెట్టాడు. అది నా ఖచ్చితంగా నాదే. స్క్రీన్ మీద నా ఫామిలీ ఫొటో ఉంది.  బహుశా అది చూసే అతను నన్ను అనుసరించి ఉంటాడు.
నేను పిలుద్దామనుకునే లోపునే అతను వెనుదిరిగి వెళిపోయాడు.  ఉదయాన్నే ఆఫీసు జనం రద్దీలో కలిసిపోయాడతను. నేను పిలుస్తున్నా పట్టించుకోలేదు.
చూడ్డానికి అతను తెల్లజాతీయుడిలా ఉన్నాడు. రాగి రంగులో అట్టలు కట్టిన జుట్టూ, మాసిన బట్టలూ, గుబురుగా పెరిగి ఉన్న గెడ్డమూ చూస్తే అతను చిన్న చిన్న పనులు చేసే పనివాడులా అనిపించాడు.
ఆ రోజు మీటింగ్ హడావిడిలో పడి నేను వేగంగా వర్క్ చేరుకున్నాను.
నేను ఉండే సరటోగా ఊరికి శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో దూరమే. నేను పనిజేసే కంపెనీ చిన్న స్టార్టప్. పియర్ నైన్ దగ్గర ఉంది. రోజూ డాలీ సిటీ వరకూ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వచ్చి, అక్కడ లోకల్ ట్రైన్ బార్ట్‌లో వెళతాను. ఎమ్‌బార్కడెరో నేను దిగే ఆఖరి స్టాప్.  ఆ సాయంత్రం ఇంటికెళుతూ అతని కనబడతాడేమోనని చూసాను.  కానీ అలా జరగ లేదు.
ఓ వారం తరువాత ఓ మధ్యాన్నం మార్కెట్ స్ట్రీట్ దగ్గర నేను నా కొలీగ్స్ తో కలిసి స్టార్ బక్స్ కాఫీకి వెళ్ళినప్పుడు చూసాను. ఒక చేతిలో సిగరెట్ కాల్చుకుంటూ, మరో చేతిలో పుస్తకం చదువుతూ కనిపించాడు. అతని ముందు “హెల్ప్ మి” అని రాసున్న ఒక చిన్న డబ్బా ఉంది. అది చూసాక అతను ముష్టివాడని అర్థమయ్యింది. ఈ తెల్లవాళ్ళందరూ ఒకేలా ఉంటారు. గుర్తుపట్టడం కష్టం. అందుకే అనుమానం వచ్చి పరికించి చూసాను. ఖచ్చితంగా అతనే!
ఒక్కసారి ఆగి చూసాను. పుస్తకం ధ్యాసలో పడ్డ అతను ఒక్కసారి తలెత్తి చూసాడు. అతను నన్ను గుర్తించాడో లేదో తెలీదు. పరిచయమున్న వ్యక్తిలా తలెత్తి చూసి అతను పుస్తకం చదవడంలో నిమగ్నమయ్యాడు.
నాతో వచ్చిన కొలీగ్ ఒక్కసారి ఆగడంతో నాకేసి వెనక్కి తిరిగి చూసాడు. “బెగ్గర్స్!” అని అంటూ, వెయ్యాలనుకుంటే ఓ డాలర్ వెయ్యన్నట్లుగా నాకేసి చూసి, పదమన్నట్లు సైగ చేసాడు. మరుమాట్లాడకుండా అతన్ని అనుసరించాను.
ఓ రోజు మధ్యాన్నం డాక్టర్ ఎపాయింట్‌మెంట్ వుందని చెప్పి, ఇంటికి బయల్దేరాను. పనుందని చెబితే మేనేజరు నసుక్కుంటాడు.  అందుకని ఏదో ఒక చిన్న కుంటి సాకు వెతుక్కోవాల్సి వచ్చింది.
ఎంబార్కెడెరో స్టేషన్ ముందు మెళ్ళో  ఒక చిన్న బోర్డుతో అతను కనిపించాడు.
ఓ క్షణం ఆగి ఆ బోర్డు చదివాను.
“వై లయ్? నీడ్ బీర్!” అని రాసుంది.  ఆ రాత నన్ను చాలా ఆకట్టుకుంది.
ముందు చదివి నవ్వొచ్చింది. ఇంతలో ట్రైన్ వస్తూన్న శబ్దం విని హడావిడిగా పరిగెత్తాను.
ట్రైనులో నా ఆలోచననలన్నీ అతని వైపే తిరుగుతున్నాయి. అతని మెళ్ళో బోర్డు గుర్తొచ్చి నవ్వొచ్చింది.
అడుక్కోవడంలో నిజాయితీ!
ఆకలి పేరు చెప్పి అడుక్కుని వ్యసనాలకి ఖర్చు పెట్టే చాలామంది ముష్టివాళ్ళని నేను ఇండియాలో చూసాను.  చిన్న చిన్న విషయాలకి ఎన్నో అబద్ధాలతో నిండిన సగటు జీవితంలో నిజానికీ, నిజాయితీకీ చోటు లేదు.
డాక్టరు ఎపాయింట్‌మెంట్ అని చెప్పకపోతే మేనేజరు ఒప్పుకోడు. కాదనలేని ఒక సాకు నాచేత అలా చేయించింది. అదొక నాటక వ్యవహారం. నాకెందుకో ఆ ముష్టివాడి కేప్షన్ బాగా నచ్చింది.  అదీ, ఆ ముష్టివాడూ రాత్రంతా నన్ను ఆలోచింప చేస్తూనే ఉన్నారు.  మరోసారి కనిపిస్తే పలకరిద్దామని నిర్ణయించుకున్నాను.
ఆ మర్నాడు మార్కెట్  స్ట్రీట్ దగ్గర అతనికోసం వెతికాను. ఎక్కడా కనిపించలేదు.
మధ్యాన్నం డెనీస్‌తో కలిసి స్టార్ బక్స్ కి బయల్దేరాను. సరిగ్గా అప్పుడు చూసాను. డెనీస్ నాకు మంచి స్నేహితురాలు. నన్ను డేట్ చేద్దామని తెగ వేధిస్తూ ఉంటుంది. నాకు పెళ్ళయ్యిందని తెలిసినా వినిపించుకోదు.
ఈ సారి అతని మెళ్ళో బోర్డులో మరో కేప్షన్ చూసి ఒక్కసారి ఆగి చదివాను.
“ద నీడ్ టు బి రైట్ – సైన్  ఆఫ్ ఎ వల్గర్ మైండ్!”  –
“న్యాయం కోరుకోవడం అశ్లీల మనఃస్థితికి సంకేతం!” అప్రయత్నంగా అనువాదం మెదిలింది.
బహుశా పుస్తకాలు బాగా చదివినట్లున్నాడు. రాతల్లో జీవితం కుమ్మరిస్తున్నాడనిపించింది.
ఈసారి అతనితో మాట్లాడాలనిపించింది.  డెనీస్‌తో చెబితే విసుక్కుంటుంది. బ్యాంకులో పనుందని చెప్పి పంపించేసాను.
నన్ను చూసి తలెత్తి అదోలా చూసాడు. ఆ కళ్ళలో ఏ భావమూ లేదు.
తల తిప్పుకొని మరల పుస్తకం చదవడంలో నిమగ్నమయ్యాడు. నన్ను పట్టించుకోనట్లుగా ఉన్నాడు.
“హలో! నీతో మాట్లాడాలి. అలా స్టార్ బక్స్ వరకూ వస్తావా?” సూటిగానే అడిగాను.
రానన్నట్లుగా తలాడించి చదవుతున్నట్లుగా పేజీలు తిప్పుతున్నాడు.  అతని ముందున్న డబ్బా కేసి తొంగి చూసాను. ఖాళీగా ఉంది. జేబులోంచి ఇరవై డాలర్ల నోటు తీసి ఆ డబ్బాలో వేసాను. అది గమనించి ఇరవై డాలర్ల నోటు కేసి చూసాడు.
ఓ క్షణం ఆలస్యం చెయ్యకుండా అక్కడనుండి వెనుదిరిగాను. అపరిచితులతో, ముఖ్యంగా వేరే దేశస్థులతో మాట్లాడడం ఇష్టం లేదులా వుంది అతనికి. కొంత దూరం వెళ్ళక ఎవరో భుజమ్మీద చెయ్యేసినట్లనిపించి వెనక్కి తిరిగి చూసాను.
అతనే! అంతవరకూ ఏ భావమూ లేని అతని మొహంలో చిన్నగా చిరునవ్వు కనిపించింది.
స్టార్ బక్స్‌కి వెళదామన్నట్లుగా సైగ చేసాడు. అతన్ని అనుసరించాను.
ఏ మాట్లాడాలో, ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియ లేదు. కనీసం అతన్ని గ్రీట్ కూడా చెయ్యలేదు.
అతను పేరు చెప్ప లేదు. హలో అని కరచాలనం చేసాడు. నా పేరు చెప్పాను. స్టార్ బక్స్ కాఫీ చోటుకి వచ్చాం.
“వెంటీ బోల్డ్!” అన్నాడు. ఇద్దరికీ ఆర్డరిచ్చాను. కాఫీ వచ్చాక దగ్గరలో ఖాళీగా ఉన్న బల్ల వద్ద కూర్చున్నాం.
కాఫీ తాగుతున్నాం. అతనేం మాట్లాడ కుండా కాఫీ తాగుతున్నాడు.
“నీ కేప్షన్స్ నాకు నచ్చాయి! చాలా క్రియేటివ్ గా అనిపించాయి. నీ మెళ్ళో ఉన్నదే చూడు…” అంటూ చేత్తో చూపించాను.
అతను చిన్నగా నవ్వాడు.
“అది నా సొంతం కాదు…”
మరి ఎవరిదన్నట్లు చూసాను.
“కామూ, అల్బర్ట్ కామూది,” చెబుతూ అతని చేతి సంచీలోంచి ఒక పుస్తకం తీసి చూపించాడు.
తను పుస్తకాలు బాగా చదువుతాననీ చెప్పాడు. మామ్, కామూ తన అభిమాన రచయితలనీ చెప్పాడు. నిజానికి నేను వాళ్ళ పేర్లు వినడమే కానీ ఎప్పుడూ చదవలేదు. కొంతసేపు ఆ రచయితల గురించి చెప్పాడు.
“చూడ్డానికి చదువుకున్న వాడిలాగే ఉన్నావు, ఏదైనా చెయ్యచ్చుగా?”
“చేస్తున్నాగా!” అంటూ డబ్బా, పుస్తకం చూపించాడు.
అది కాదనీ, ఏదైనా పని చేసుకోవచ్చు కదాని చెప్పాను. జవాబివ్వలేదు.
మరోసారి జీవం లేని నవ్వు. నేనూ రెట్టించలేదు. వెళదామన్నట్లుగా తలాడించాడు. నేనూ లేచాను.
అతను రోజూ ఉండే చోటు వచ్చేసరికి, వస్తానంటూ విష్ చేసి బయల్దేరాను.
“థాంక్స్ ఫొర్ ద కాఫీ! దిస్ టూ!” అంటూ ఇరవై డాలర్ల నోటు ఆడిస్తూ చెప్పాడు.
అతని గురించి అడుగుదామనుకున్నాను కానీ అడగబుద్ధి కాలేదు. చూడ్డానికి చదువుకున్న వాడిలాగే ఉన్నాడు. మరెందుకిలా బిచ్చగాడిలా అడుక్కుంటున్నాడో అర్థం కాలేదు. జీవితంలో ఏదో విషాదం ఉండి ఉంటుంది.
వర్కుకి రాగానే – “ఆ బెగ్గర్ని కలిసావా?” అనడిగింది డెనీస్.
తను నన్ను గమనించిందని అర్థమయ్యింది. అవున్నట్లు తలాడించాను.
“ఇంత సెన్సిటివ్‌గా వున్న నువ్వు, నా విషయంలో ఎందుకు మొండిగా ఉంటున్నావో అర్థం కావడం లేదు. పిచ్చోళ్ళకి పిచ్చోళ్ళే నచ్చుతారు! నీ మంచి కోరి చెబుతున్నా, ఆ పిచ్చి డాక్టర్ని కలవకు. తిక్క రేగిందంటే కొడతాడు…”  డెనీస్ చెప్పేది మధ్యలో ఆపేసాను.
“పిచ్చి డాక్టరంటున్నావు. అతను డాక్టరా?” ఆశ్చర్యంగా అడిగాను.
డాక్టరని ఎవరో చెప్పగా తెలిసిందని చెప్పింది. అతనొక పిచ్చివాడనీ, ఎవరూ అతని జోలికి పోరనీ అంది. అంతకు మించి వివరాలు తెలీదంది. అతను డాక్టరని తెలిసి ఆశ్చర్యం వేసింది.
ఆ మర్నాడు ఎలాగైనా కలవాలని నిశ్చయించుకున్నాను.

జాజర

00000000000
మర్నాడు అతన్ని మళ్ళీ కలిసాను.
“మిమ్మల్ని ఒకటడగొచ్చా?” బీరు తాగడంలో నిమగ్నమైన అతను ఏవిటన్నట్లు చూసాడు.

అతను మితభాషి. కళ్ళే ఎక్కువగా మాట్లాడతాయి.
“మీరు డాక్టరని విన్నాను…ఇదేవిటీ వేషం?” తడబడుతూనే ధైర్యంగా అడిగాను.
అతను ఏవీ జవాబివ్వలేదు వేంటనే. కొంతసేపయ్యాక –
“ఒకప్పుడు. ఇప్పుడు కాదు,” మెల్లగా అన్నాడు.
“మీకు ఫేమిలీ అదీ ఉందా? ఎక్కడుంటారు…?” మనసులో ఉన్న ఒక్కో ప్రశ్నా బయటకొస్తోంది.
పెళ్ళాం ఎప్పుడో విడాకులిచ్చేసిందనీ, ఒక కూతురుందనీ చెప్పాడు. తను మాత్రం పగలంతా సిటీలో ఉండి రాత్రి మాత్రం ఒక స్నేహితుడింట్లో గరాజ్‌లో పడుక్కుంటాననీ చెప్పాడు.
మరీ ఎక్కువ వివరాలు ఒకేసారి అడగడం బావుండదనీ నా గురించీ కొన్ని వివరాలు చెప్పాను.
“సాఫ్ట్ వేరా?” అని మాత్రం అడిగాడు.
“అవును. వీడియో గేమింగ్ కంపెనీలో పనిచేస్తాను,” చెప్పాను.
ఓ గంట సేపు మాట్లాడుకున్నాం.  అతని కంటే నేనే ఎక్కువ మాట్లాడాను.
“మీకు రోజూ ఇలా ఫుట్‌పాత్ మీద గడపడం బోర్ కొట్టదూ?”
“ఈ నగరంలో బ్రతికే వాళ్ళకే కాదు, నాలాంటి వాళ్ళకీ చోటుంది. ఈ సిటీకి అలసట లేదు. చికాకు అంతకంటే లేదు. అందర్నీ సమానంగా మోస్తుంది. ఈ ఫుట్‌పాత్ మీద ఎన్ని జీవితాలు నడుస్తాయో మీకేం తెలుసు?”
నిజం చెప్పద్దూ, నాకేమీ అర్థం కాలేదు.   వెళ్ళబోతూండగా ఆపుకోలేక నేనే అడిగాను.
“మీరు డాక్టర్ అంటున్నారు. చక్కగా ప్రాక్టీసు చేసుకోవచ్చు కదా? ఈ అమెరికాలో ఎక్కువగా డాక్టర్లూ, లాయర్లూ సంపన్నులని విన్నాను.  మీరెందుకిలా చేస్తున్నారో అర్థం కావడం లేదు. ఈ బెగ్గర్ వేషం…,” మెల్లగా అన్నాను.
అతను జవాబివ్వ లేదు.  కోపంగా నాకేసి చూసాడు.
అతని కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. ఒక్క తోపు తోసి చరచరా వెళిపోయాడు.
స్థాణువయ్యాను.  పొరపాటు మాట్లాడానని అర్థమవ్వడానికి కొంత సమయం పట్టింది నాకు.

000000000000000

ఆ మర్నాడు అతన్ని కలవడానికి సాహసించలేదు. బార్ట్ దిగి సరాసరి వేరే దారిన వెళిపోయాను.

సాయంత్రం పని ముగించుకొని బయలదేరుతూండగా బార్టు స్టేషన్ దగ్గర అతను కనిపించాడు.

అతని మెళ్ళో “పార్డన్ మి!” అన్న బోర్డు ఉంది.  పట్టించుకోనట్లుగా వెళుతూంటే నా ముందుకొచ్చి ఆగాడు. అతని కేసి చూసాను. మొహంలో పశ్చాత్తాపం.

“ఒక్క అయిదు నిమిషాలు, రాగలవా…?” ప్రాధేయపడుతున్నట్లుగా వుంది ఆ గొంతు.

నెమ్మదిగా స్టార్ బక్స్ వైపు నడిచాము.

“నువ్వెవరో తెలీదు. బెగ్గర్ అనగానే కోపగించుకున్నాను, సారీ!” మెల్లగా అన్నాడు.  పర్వాలేదని చెప్పాను.

“నీకెవరు చెప్పారో కానీ నేను డాక్టర్నే! ఈ వృత్తి మానేసి అయిదేళ్ళు దాటింది. నేను మానేసింది నా అసమర్థత వల్ల కాదు. ఇక్కడి మెడికల్ సిస్టం మీద నమ్మకం లేక. సామాన్యుడికి అందుబాటులో లేని వైద్యం వైద్యం కాదు.

మెడికల్ ఇన్స్యూరెన్స్ పేరున దోపిడీ. డబ్బుంటేనే వైద్యం అందుతుంది. మిగతా దేశాల్లో ఒక డాలరుకి లభించే మందులకి ఈ దేశంలో కొన్ని వందల డాలర్లు ఖర్చుపెట్టాలి. డాక్టర్ కావాలని కలలు కన్న నాకు ఇదొక ఊబి అని మొదట్లో తెలియలేదు. సామాన్యుడికి అందుబాటులో చాలా వుండవు. ఈ మెడికేర్ అన్నది రాజకీయ ప్రచార వస్తువు. మందుల కంపెనీలూ, ఇన్స్యూరెన్స్ కంపెనీలూ, డాక్టర్లూ కలిసి నిర్మించిన వ్యవస్థ ఇది. సేవ పేరున జరుగుతూన్న దోపిడీ. నాకు వీటిమీద నమ్మకం పోయింది.  అందులో నేను ఇమడలేనని ఆలస్యంగా గ్రహించాను. అందుకే…వదిలేసాను. బెగ్గింగ్ ఈజ్ బెటర్ దేన్ లూటింగ్!” అంటూ ఆవేశంగా అన్నాడు.

ఏం మాట్లాడాలో తెలియ లేదు. ఒక ఇమ్మిగ్రంట్‌గా నాకూ ఇక్కడి మెడికల్ ఇన్స్యూరెన్స్ గురించి తెలుసు. ఈ దేశం వచ్చిన కొత్తలో మమ్మల్ని తీసుకొచ్చిన బాడీ షాప్ కంపెనీ మాకు పేరుకి ఇన్స్యూరెన్స్ ఇచ్చింది కానీ అందులో చాలా లేవు. నా భార్యకి సుస్తీ చేస్తే నాకు తడిసి మోపెడయిన విషయం గుర్తొచ్చింది.

“నీ బాధ అర్థమయ్యింది. ప్రతీ పదివేలమందికీ ఒక డాక్టర్ ఉంటాడని ఎప్పుడో చదివాను. నువ్వు నీ పని చెయ్యడం మానేయడం వల్ల మరో పదివేల మందికి వైద్యం సరిగా అందకపోవచ్చు. ఇంత చదువూ చదివి ఎవరిమీద ఈ కోపం? ఇలా వీధుల వెంట తిరిగితే వ్యవస్థ మారిపోతుందా? ” ప్రశ్నించాను.

“మారదు. కానీ నాలాంటి వాడి అవసరం ఈ సమాజానికి లేదు!”

“లేదని నీ భావన. ఉందని నా మనసు చెబుతోంది,” స్థిరంగా చెప్పాను.

చాలాసేపు అతను మాట్లాడ లేదు. ఇహ సంభాషణ ఎలా పొడిగించాలో నాకూ అర్థం కాలేదు. అప్పటికే చీకటి పడుతోంది. వెళ్ళాలన్నట్లుగా లేచాను.

“నా సంగతే చూడు. మా దేశం వదిలి ఎందుకొచ్చాననుకుంటున్నావ్? చదువుకి తగ్గ వుద్యోగం దొరకదు. దొరికినా ఎవరికో ఒకరికి సలాం కొడుతూ బ్రతకాలి. లేదంటే ఎదగలేము. ఎదుగూ బొదుగూ లేని మనుషులని సమాజం గుర్తించదు. సమాజమే కాదు, అయిన వాళ్ళూ గౌరవించరు. ఇదంతా ఒక తమాషా. ఉన్నంతలో మనకి మనం జవాబుదారీగా ఉంటే చాలు,”  ఆఖరుగా తోచింది అనేసాను.

“నాకు ఈ మనుషుల మీదా, వ్యవస్థ మీదా నమ్మకం లేదు. ఒకరకమయిన ఏహ్య భావం! నమ్మకంలేని వారికి నేనెలా సేవలు అందివ్వగలను? ఒక వేళ ఇద్దామనుకున్నా వారంటే ఉన్న కోపంలో హాని చెయ్యచ్చు.  అది ఆత్మ వంచన. నా వల్ల కాదు,” అంటూ నా చేతిలో ఒక పేకట్ పెట్టి విసురుగా వెళిపోయాడు.

మెల్లగా అది విప్పాను. ఒక పుస్తకం ఉంది.

“ది స్ట్రేంజర్!”;రాసింది అల్బర్ట్ కాము.  లోపల రెండు ఇరవై డాలర్ల నోట్లూ, దాని పక్కనే ఒక చిన్న కాగితం కనిపించాయి.

అతని స్వదస్తూరీ అనుకుంటాను – “ఐ యాం ఎలైవ్ ఎగైన్. నవ్ దట్ ఐ కెన్ నో లాంగర్ స్టాండ్ టు లివ్!”

అతను వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

ఆ తరువాత అతను నాకు మళ్ళీ కనిపించలేదు.

అతని కోసం ఈ శాన్‌ఫ్రాన్సిస్కో నగరమంతా నా కళ్ళు గాలిస్తూనే ఉంటాయి.

0000000000000000000

ప్రకటనలు

6 వ్యాఖ్యలు »

  1. Surendra said

    Kada chala bagundi…..

  2. Interesting.

  3. hmm…

  4. >>>మెడికల్ ఇన్స్యూరెన్స్ పేరున దోపిడీ. డబ్బుంటేనే వైద్యం అందుతుంది. మిగతా దేశాల్లో ఒక డాలరుకి లభించే మందులకి ఈ దేశంలో కొన్ని వందల డాలర్లు ఖర్చుపెట్టాలి. డాక్టర్ కావాలని కలలు కన్న నాకు ఇదొక ఊబి అని మొదట్లో తెలియలేదు……

    >>> సేవ పేరున జరుగుతూన్న దోపిడీ. నాకు వీటిమీద నమ్మకం పోయింది. అందులో నేను ఇమడలేనని ఆలస్యంగా గ్రహించాను. అందుకే…వదిలేసాను. బెగ్గింగ్ ఈజ్ బెటర్ దేన్ లూటింగ్!”

    అలా బాధ్యత వదిలేసుకు పోయేవాళ్ళు ఇంకెక్కడ ఇముడుతారో తెలియదు కానీ…..వదిలెయ్యటమే మంచిది… 🙂

    “ద నీడ్ టు బి రైట్ – సైన్ ఆఫ్ ఎ వల్గర్ మైండ్!” – అని అతనే చెప్పాడుగా! అతను చెప్పకపోతే అతని మెళ్ళో బిళ్ళబోర్డు చెప్పింది …ఏదో ఒహటి….:….అపరిచితులు అలాగే ఉంటారు, అలాగే ఉండాలి…

    మొత్తానికి బానే ఉన్నది…..మొదటి పదిపదిహేను లైన్లు చదివిన తర్వాత వచ్చిన ఆవలింతలు, ఇరవై దాటి నలభైకొచ్చేపటికి సద్దుకుని మొత్తం చదివేట్టు చేసింది….

  5. snkr said

    ఆద్యంతమూ ఆసక్తికరంగా సాగిన కథనం. మంచి ఇంగ్లీషు సినిమా చూసిన అనుభూతి.

  6. kvsv said

    ప్రెజెంటేషన్ చాలా బావుంది…

    మన సమాజంలో ఇలాంటి ప్రాబ్లమ్ రాదులేండి….అతని కంటే ఘనుడు ఆచంట….ఏదో అన్నట్టు…ఒకడిని మించి ఒకడు ముదిరిపొయారు…దోచుకోవడం లో…..
    డాక్టరీ చదివించడానికి కోట్లు కుమ్మరించడానికి రెడీ అవుతున్నారు…..ఎలాంటి ప్రొడక్ట్ బయటకు వస్తుందో ఆలోచించనవసరం లేదు…ప్రభుత్వ కాలేజీల్లో చదివిన వాళ్ళే జలగల్లా పీడించేస్తుంటే…..ఇలాంటి సరుకు బయటకు వచ్చి ఎంత దేశ షేవ చేస్తుందో!!!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s

%d bloggers like this: