సాక్షిలో కథ – సరిహద్దు

జాజర


ఆదివారం సాక్షి లో కథ – సరిహద్దు ( pdf version )

రవీ కెరీదా,

ఎలా ఉన్నారు? మా స్పానిష్ భాషలో కెరీదా అంటే ప్రియమైన అనర్థం. నాకు అమెరికాలో ఉన్న అతి కొద్దిమంది పరిచయస్తుల్లో ‘ప్రియమైన’ అని సంబోధించడానికి ఆలోచించనక్కర్లేని వ్యక్తి మీరు. అమెరికాలో నేనంటూ గౌరవించే వ్యక్తుల్లో మీరు మొదటుంటారు.

అతి తక్కువ కాలంలో మీ కుటుంబంతో ఏర్పడిన అనుబంధం తలుచుకుంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. మీరెవరో? నేనెవరో? కానీ ఇప్పుడు మీ గురించి నేను ఆలోచిస్తున్నాను. మీరూ నా గురించి ఆలోచించే ఉంటారు. చెప్పాపెట్టకుండా ఎలా అదృశ్యమైపోయానాని మీ కుటుంబం తప్పకుండా అనుకునే ఉంటారు. ఇంకా రాత్రి పది దాటినా ఆఫీసు పని చేస్తున్నారా? ఉద్యోగమూ, ఎదుగుదలా కోసం ఆరోగ్యాన్ని పణంగా పెట్టద్దు. ఇంతకీ మీకు ‘పచ్చ కాగితం’, అదేలెండి గ్రీన్ కార్డ్ వచ్చిందా?

అనూహ్యమైన పరిస్థితుల్లో చిక్కుకున్న నాకు, గత రెండ్రోజులుగా మీరే గుర్తుకొస్తున్నారు. మీరు చేసిన సాయం మర్చిపోలేదని చెప్పడానికీ, చేసిన పొరపాట్లు చెప్పి మిమ్మల్ని క్షమాపణలడగడానికే ఇది రాస్తున్నాను.
మొదటిసారి పరిచయంలో నేను ఏం చదువుకోలేదని చెప్పాను. నేనూ సైన్స్ డిగ్రీ పాసయ్యాను. ఇంగ్లిషు రాయడమూ, చదవడమూ వచ్చు. అన్నీ వచ్చి మీ ఆఫీసులో బాత్రూములు శుభ్రపరిచే ఉద్యోగం ఎందుకు చేశానాని మీకు అనుమానం కలగచ్చు.

నా గురించి రాయాలా వద్దాని నాలో నేనే తర్జన భర్జన పడ్డాను. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు మనసులో ఉన్నది బయటకి కక్కాలి-బాధైనా, సంతోషమైనా. ఇంటినీ, దేహాన్నీ, మనసునీ రోజూ శుభ్రపర్చుకోవాలని మా స్కూల్ టీచర్ చెప్పేవారు. మొదటి రెంటికీ కాస్తో కూస్తో ప్రాధాన్యత ఇచ్చినా, మనసు దగ్గరకొచ్చేసరికి ఎందుకో విపరీతమైన బద్ధకం. నిర్లక్ష్యం కూడా.

అప్పుడప్పుడు లిలియా దగ్గర మనసులో ఉన్నదంతా చెప్పడానికి ప్రయత్నించేవాణ్ని. మధ్యలో లిలియా వేసే ప్రశ్నలకి చికాకొచ్చి దారిమళ్లేది. లిలియా అంటే నా ప్రేయసి. ఎంతో అమాయకంగా కళ్లు తిప్పుతూ కనిపించే ఆ స్వచ్ఛమైన రూపం అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. లిలియా నాకంటే అయిదేళ్లు చిన్నది. మొదటిసారి టెకోలుట్లా స్కూలు దగ్గర మా చెల్లికోసం వెళ్లినప్పుడు చూశాను.

అలా ఆమెని చూడ్డం కోసం వారాల తరబడి వెళ్లేవాణ్ని. చివరికి ఓ రోజు మా చెల్లికి దొరికిపోయాను. ఇంట్లో చెప్పద్దని అయిదు పెసోలు లంచం ఇచ్చాను. తరువాత తెల్సింది లిలియా మా చెల్లెలి సహ విద్యార్థని. అలా మొదలైన మా పరిచయం, నేను డిగ్రీ పూర్తి చేసేవరకూ సాగింది.

మా ఊరు టెకోలుట్లా. మెక్సికోకి పశ్చిమానున్న పోజారికా పట్టణానికి 45 మైళ్ల దూరంలో ఉన్న చిన్న పల్లెటూరు. మా నాన్న సముద్రంలో చేపలు పట్టేవాడు. దగ్గర్లో ఉన్న ఒక రెస్టారెంట్‌కి అవి అమ్మేవాడు. మా అమ్మ ఆ రెస్టారెంట్లో వంటపని చేసేది. మా అమ్మ ‘ఫెలెతె ది పెస్కాదో రెలానో ది మరిస్కోస్’ అనే చేపల కూర మిరపకాయలూ, వెల్లుల్లీ దట్టించి అద్భుతంగా వండేది. అది తినడానికే ఎంతోమంది ఆ రెస్టారెంటుకి వచ్చేవారు. నిజం చెప్పొద్దూ ఏడాది పొడుగునా ఆ కూరొక్కటే తినమన్నా దర్జాగా బతికేస్తాను.

తనలా నేనూ కష్టపడకూడదని మా నాన్న నన్ను శాన్‌పాబ్లోలో కాలేజీలో చదివించాడు. లిలియాతో పరిచయం పెరిగినప్పట్నుండీ నా చదువు మందగించింది. లిలియా అమ్మ, నాన్న కూడా మావాళ్లల్లాగే చిన్న చిన్న పనులు చేసుకునే బతుకు లాగిస్తారు. లిలియా మంచి పిల్ల. చాలా కలివిడిగా మాట్లాడుతుంది. చాలా సాయంకాలాలు మేం సముద్రం ఒడ్డున గడిపాం. ఆమెతో కబుర్లలో పడితే కాలం తెలిసేది కాదు.

చదువు పూర్తయ్యాక, మా నాన్న నన్ను మెక్సికో సిటీలో తెలిసున్న బంధువు ఒకాయన ఉద్యోగం ఇప్పిస్తానంటే వెళ్లమన్నాడు. టెకోలుట్లా విడిచి వెళ్లడం అస్సలిష్టం లేదు నాకు. ముఖ్యంగా లిలియా గురించి. పోజారికాలో ఏదో ఒక ఉద్యోగం చూసుకుంటానని, మా నాన్నకి వెళ్లనని చెప్పాను. ఈ విషయం లిలియాతో చెబితే నన్ను తిట్టింది. మెక్సికో సిటీ వెళితే, అక్కడ నుండి అమెరికా వెళ్లడానికి అవకాశాలొస్తాయంది.

ఎప్పటికైనా అమెరికా వెళ్లాలన్నదే తన ధ్యేయమంది లిలియా. ఆ మాటకొస్తే మా దేశంలో అందరికీ అమెరికా వెళ్లడమే జీవిత లక్ష్యం. మా దేశంలో నిరుద్యోగ సమస్యుంది. దాని నీడలోనే అవినీతీ పెరిగి పెద్దదయ్యింది. ప్రకృతినే నమ్ముకున్న మాలాంటి కుటుంబాలకి బతకడం కష్టమే! సంపాదన తక్కువైన ప్రజలు అంతగా ఖర్చుపెట్టరు. వారిమీదే బతికే మాలాంటి వాళ్లకి కష్టమవుతుంది.

లిలియా మాట కాదనలేక, మెక్సికో సిటీ వెళ్లాను. తెలిసున్న బంధువుల ద్వారా అమెరికా వెళ్లాలని, నెలరోజులు తిరక్కుండా లిలియా కూడా వచ్చింది. అప్పుడొక ‘కయోటీ’ పరిచయమయ్యాడు. మనుషుల్ని పక్క దేశాలకు రవాణా చేసేవాళ్లని కయోటీ అనడం మెక్సికోలో కద్దు. ఆ కయోటీ రెండు వేల అమెరికన్ డాలర్లు ఖర్చవుతుందని చెప్పాడు. అంత డబ్బు నా దగ్గరలేదు. అయిదేళ్లు పనిచేసినా అంత డబ్బు వెనకేయలేను. లిలియా పోరు భరించలేక టెకోలుట్లా వెళ్లి, నాన్నకి విషయం చెప్పాను. నాన్న సరేనని చెల్లెలి పెళ్లికోసం దాచింది ఇద్దామనుకున్నాడు. అమ్మ వద్దంది. రెండ్రోజులు ఇంట్లో యుద్ధం జరిగింది. చివరికి నాన్నే గెలిచాడు.

అమెరికా వెళ్లగానే మొట్టమొదట ఆ రెండువేలూ సంపాదించి అమ్మకి ఇవ్వాలని నిశ్చయించుకున్నాను. బయల్దేరుతూండగా అమ్మ రంగుల పూసల దండ నా మెళ్లో కట్టింది. ఏమిటో అనుకున్నాను కానీ, అందర్నీ విడిచి వెళ్లడం అంత సులభం కాదని ఆ క్షణం అర్థమయ్యింది. అమ్మకి నేను వెళ్లడం ఇష్టంలేదని గ్రహించాను. మొదట డబ్బుకోసం అనుకున్నాను. కానీ అది కాదన్న సంగతి తరువాత తెల్సింది. ఈ ప్రపంచంలో అమ్మలందరూ అంతే! ఏదీ పైకి చెప్పరు. ముఖ్యంగా పిల్లలపైన ప్రేమని.

ఊరి నుండి తెచ్చిన సొమ్మంతా కయోటీ చేతిలో పోశాను. అమెరికా వెళ్లాలంటే పాస్పోర్టూ అవీ కావాలి కదాని కయోటీని అడిగితే నన్ను చూసి నవ్వాడు. ఆ తరువాత తెల్సింది మా దేశం నుండి లీగల్గా ఎవరూ అమెరికా వెళ్లరని; చదువుకున్న వాళ్లతో సహా! మొదట నాకెందుకో భయం వేసింది. ఇప్పటికి వందమందిని పైగా అమెరికా పంపానని లిస్టు చూపించాడు. పైగా లిలియా పోరుండనే ఉంది.

మెక్సికో సిటీ నుండి అమెరికా బోర్డరు దగ్గరున్న శాండీయేగో నుండి అమెరికాకి పంపడానికి ఏర్పాట్ల నిమిత్తమై కయోటీ మా వేషభాషల్ని మార్చాడు. లిలియాకి అమెరికన్లలాగ జుట్టుకి రంగేయించాడు. మేం గుర్తుపెట్టుకోవాల్సిన పేర్ల లిస్టొకటిచ్చి, బట్టీ పట్టమన్నాడు. ఎవరేం ప్రశ్నించినా తడబడకుండా సమాధానం చెప్పమనీ, ఎక్కడా మొహంలో భయం కనిపించనీయద్దనీ చెప్పాడు. అలా కయోటీ, మేమూ అమెరికా బోర్డరు దగ్గరున్న టుహ్వానాకి విమానం ఎక్కి బయల్దేరాం. టుహ్వానా శాండియేగో సరిహద్దున ఉంది.

అమెరికా చేరాక ఎవర్ని కలవాలీ, ఏం చెయ్యాలీ అన్న వివరాలు తీసుకొని, కారులో నేనూ, లిలియా బయల్దేరాం. మాకు ఒక రెసిడెన్సీ కార్డొకటిచ్చాడు. అస్పష్టంగా దానిపైనున్న ఫొటోలో మా రూపాలు చూడగానే అది దొంగ కార్డని అర్థమయ్యింది. నాకెందుకో భయం వేసింది. ప్రాణాలు బిక్కుబిక్కుమంటూ బోర్డరు సమీపించాం. అక్కడొక అమెరికన్ అధికారి లిలియాని ప్రశ్నిస్తే, శాండీయేగోలో ఉన్న బంధువుల్ని చూసి వారం రోజుల్లో వచ్చేస్తానని చెప్పింది. కారు దింపి, మమ్మల్ని ఫింగర్ ప్రింటు మెషీన్ దగ్గరికి తీసుకెళ్లి వేలిముద్రలు తనిఖీ చేశాడు.

వేలిముద్రలు సరిపోలేదంటూ ఆ మెషీన్‌పైనున్న ఎరల్రైటు వెలిగితే, నాకు కాళ్లాడలేదు. లిలియా మాత్రం ధైర్యంగానే ఉంది. ఆ అధికారి మంచివాడులా ఉన్నాడు. మళ్లీ ఇంకోసారొస్తే జైల్లో వేస్తానని హెచ్చరించి, మెక్సికోకి వెనక్కి పంపేశాడు. బతుకు జీవుడా అనుకుంటూ ఇంటి ముఖం పట్టాం.

ఈ వ్యవహారం బెడిసి కొట్టడంతో లిలియా కయోటీపై యుద్ధం చేసింది. మమ్మల్ని ఎలాగైనా అమెరికా పంపేలా చేస్తానని ఒప్పించి, కాస్త ఓపిక పట్టమన్నాడు. బోర్డరు దగ్గర అధికారిని చూసి మొదట భయం కలిగినా, మమ్మల్ని వెనక్కి పంపించేసరికి పౌరుషం వచ్చింది. ఓడిపోయే కొద్దీ గెలవాలన్న వ్యసనపరుడిలా నాకు పట్టుదల పెరిగింది.

శాండీయేగో అయితే దొరికిపోతామేమోనని ఈసారి కయోటీ అరిజోనా ఎడారి నుండి పంపుతానని చెప్పాడు. ఎడారంటే నాకు నచ్చలేదు. పైగా ఎంతోమంది ఆ ఎడారి సరిహద్దులు దాటుతూ, అక్కడ వేడి తట్టుకోలేక మరణించారని విన్నాను. అయినా అరిజోనా ఎడారి సమీపంలో ఉన్న నొగాలె నుండి సరిహద్దు దాటడానికి ఏర్పాట్లు చెయ్యడం మొదలుపెట్టాడు. నొగాలెలో ఉన్న మరొక కయోటీని కలవమని చెప్పాడు.

అతన్నక్కడందరూ పొలెరో అని వ్యవహరిస్తున్నారు. ఎడారి వాతావరణం ఎలా ఉంటుందీ? అధికారుల్నుండి ఎలా తప్పించుకోవాలీ? ఎలా సమాధానాలు చెప్పాలీ?-అన్న విషయాలపై ట్రైనింగిచ్చారు. కొన్ని వీడియోలవీ చూపించారు. తీసుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు చెప్పారు. సరిహద్దు దాటేవరకూ పొలెరో మాతోపాటు వస్తానన్నాక, మాకూ ధైర్యం పెరిగింది. పొలెరోకి అమెరికన్ వీసా ఉంది. ఈసారి ఏ వస్తువులూ తీసుకెళ్లకూడదని హెచ్చరించారు. కట్టుబట్టలూ, కొన్ని డాలర్లూ తప్ప, మా దగ్గరేమీ లేవు.

అమెరికా మోజులో పడి సరిహద్దు దాటడమే ఒక ధ్యేయంగా పెట్టుకున్నాం గానీ, అక్కడికెళ్లాక ఎలా బతుకుతామన్న ఆలోచన మాకెవ్వరికీ రాలేదు. ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే మేమందరమూ ఎంత గుడ్డిగా ప్రవర్తించామా అనిపిస్తుంది.

వెళ్లేరోజు రాత్రి పది దాటాక, ఒక వ్యానులో మమ్మల్నందర్నీ సరిహద్దు దగ్గర వదిలిపెట్టారు. రాత్రి పదకొండు దాటినా, అక్కడ సెగలు కక్కే వేడిగాలి చూసి ఎలాగరా భగవంతుడానుకున్నాను. ఓ గంట ఓర్చుకుంటే చాలని ఒకళ్లకొకళ్లు ధైర్యం చెప్పుకున్నాం. ఇంతకుముందెప్పుడూ పరిచయం లేని మేము, ఈ రెండు గంటలూ కలిసి ప్రయాణిస్తాం. సరిహద్దు దాటగానే ఎవరి దారి వారిదే! రాత్రి ఒంటిగంట దాటాక, ఆ ఎడారిలో నడక ప్రారంభించాం. ఆ వేడికి గొంతు పిడచకట్టుకుపోయింది.

అరిజోనా ఎడారి విచిత్రమైంది. చుట్టూ ఎత్తయిన కొండ ప్రదేశం. బొమ్మ జెముళ్లు, ముళ్ల పొదలు, తుమ్మ మొక్కలు తుప్పలు తుప్పలుగా ఉంటాయి. వాటి మధ్య పాములు, విషపూరితమైన తొండలు, ఎడారి తేళ్లు ఉంటాయని ముందు జాగ్రత్తలో ఒకటికి పదిసార్లు చెప్పారు. ఒంటరిగా ఏ మానవ మాత్రుడూ నడక సాగించలేడు. మరోపక్క రాత్రి గస్తీ కాచే అమెరికన్ అధికారులకెక్కడ చిక్కుతామన్న భయం కూడా ఉంది.

దాదాపు రెండు గంటలు గడిచాక, అందరం ఒకచోట విశ్రాంతికి చతికిలబడ్డాం. ఇంకొక్క అరగంటలో సరిహద్దు చేరుకుంటామని పొలెరో చెప్పాడు. లేని ఓపిక తెచ్చుకొని, మెల్లగా అడుగులు వేసుకుంటూ బయల్దేరాం. కొంత దూరంలో చిన్న రహదారి కనిపించింది. దాని వెంబడే వెళ్లబోతూండగా హఠాత్తుగా మా కంట్లో కాంతి పడింది. అందరమూ తలో మూలకీ పరిగెత్తాం. పొలెరో, నేను దగ్గర్లో ఉన్న చెట్టు వెనక్కి పరిగెత్తాం. ఆ కంగారులో లిలియా పడిపోయింది.

హఠాత్తుగా ఒక జీపొచ్చి ఆగింది. కళ్లెదుటే లిలియా పట్టుబడింది. లిలియాని రక్షిద్దామని నేను ముందుకెళ్లబోతే, పొలెరో నన్ను ఆపాడు. ఆ అధికారులు లిలియాని ప్రశ్నించడం చూశాను. లిలియా గట్టిగా ఏడవడం వినిపించింది. తట్టుకోలేకపోయాను. పొలెరో వద్దన్నా, నేనూ చెట్టు చాటు నుండి పరిగెత్తుకుంటూ జీపు దగ్గరకెళ్లాను. నన్ను చూసి కంగారుగా, ఆ అధికారులిద్దరూ తుపాకీ గురిపెట్టారు. చేతులెత్తి మేమిద్దరం లొంగిపోయాం. జీపులో వెళుతూ మా వాళ్లకోసం వెనక్కి చూసినప్పుడు, దూరంగా పరిగెడుతూ పొలెరో కనిపించాడు. నన్ను చూసి బావురుమంది లిలియా.

మమ్మల్ని నొగాలె సరిహద్దు గేటు వద్దకి తీసుకెళ్లి, ఇంటరాగేషన్ మొదలుపెట్టారు. నా గురించి చెబుతున్నంతసేపూ అందులో ఒకతను లిలియాకేసే చూస్తూ ఉన్నాడు. మధ్యలో లిలియాని తీసుకొని వేరే జీపెక్కించుకొని వెళ్లిపోయాడు. కళ్లల్లో కన్నీరు కారుతూండగా నా ప్రేయసి నన్నొదిలిపోతూ కనిపించింది.

జీవితంలో సంతోషంగా జీవించడానికి అమెరికా వెళదామనుకున్న మేం, ఇలాంటి దుర్భర పరిస్థితుల్లో చిక్కుకుంటామని కలలో కూడా ఊహించలేదు. అదే నేను లిలియాని ఆఖరుసారి చూడ్డం. ఆ మర్నాడు నన్ను జీపులో తీసుకెళ్లి, మెక్సికన్ బోర్డరు వైపు దింపారు. దారి పొడుగునా లిలియా గురించి అడిగాను. ఎవరూ చెప్పలేదు. వాళ్లందరికీ స్పానిష్ భాషొచ్చు. అయినా నేను మాట్లాడేది అర్థం కానట్టే ఉన్నారు. లిలియాకోసం మనసు రోదించింది.

ఇదంతా మామూలేననీ, వారంలోగా మరలా పంపుతానని నాతో పొలెరో అన్నా, నాకు అమెరికా మీద వ్యామోహం పోయింది. నాకు లిలియా దక్కితే చాలు. టోర్టియా తినైనా మెక్సికోలోనే బతుకుదామనిపించింది. ఏం? ఎంతమంది మా దేశంలో బతకడం లేదు?

లిలియా కోసం రోజూ నొగాలె సరిహద్దు దగ్గరకొచ్చేవాణ్ని. అక్కడున్న మెక్సికన్ అధికారుల్ని లిలియా గుర్తులు చెప్పి అడిగేవాణ్ని. లిలియా జాడ మాత్రం లేదు. అమెరికన్ అధికార్లు చంపేశారని భయపడ్డాను. ఏటా ఇలా సరిహద్దులు దాటుతూ వందల మంది చనిపోయారని విన్నాను. అన్ని చావులూ ఎడారి వేడికి కాకపోయినా, కొన్నైనా అమెరికన్ తుపాకులకి బలైనవేననీ తెలుసు. ఎన్నో రాత్రుళ్లు లిలియా కోసం ఏడ్చాను. అమ్మ ప్రతీ ఆదివారం చర్చికి రమ్మనంటే వెళ్లడానికి ఇష్టపడని నేను, లిలియా క్షేమంగా ఉండాలని దేవుణ్ని కోరుకున్నాను.

సాధారణంగా పట్టుబడిన స్ర్తీలని, అమెరికన్ అధికారులు అనుభవించి, వాళ్లని మెక్సికో సరిహద్దు పోస్టు దగ్గర వదిలేస్తారు. మా ఇంటిక్కానీ, లిలియా ఇంట్లో కానీ ఎవరికీ ఈ విషయం కబురంపలేదు. నాకే మొహం చెల్లలేదు. అలా పిచ్చివాడిలా అక్కడే నొగాలె దగ్గరే రెణ్నెల్లు గడిపాను. తెచ్చుకున్న సొమ్మంతా అయిపోసాగింది. నన్ను చూసి పొలెరో జాలిపడ్డాడు. లిలియా అమెరికాలో బతికే ఉందన్న నమ్మకం కలిగించి, నన్ను ఎలాగైనా అమెరికా పంపుతానని మాటిచ్చాడు.

ఈసారి ఎంతో పకడ్బందీగా ఏర్పాట్లు చేశాడు పొలెరో. ఒక నకిలీ అమెరికన్ పాస్‌పోర్టు పుట్టించాడు. నా జుట్టుకి ఎర్ర రంగు వేయించాడు. ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా ఒంటిమీదున్న జుట్టుకీ రంగు వేసుకోమన్నాడు. నా రూపం మార్పించాడు. పట్టుబడితే పట్టుబడ్డానన్న మొండి ధైర్యంతో నేనూ మానసికంగా తయారయ్యాను. చిత్రం! ఈసారి నన్నెవరూ అంతగా ప్రశ్నించలేదు.

రెండుసార్లూ అష్టకష్టాలు పడ్డ నేను, మూడోసారి మాత్రం ఎంతో సులభంగా అమెరికా వచ్చేశాను. సరిహద్దు దాటగానే టస్కన్ వెళ్లి, పొలెరో కలవమని చెప్పినతన్ని కలిశాను. లిలియా గురించి చెప్పి, ఆమె ఫొటో ఒకటి కాపీ ఇచ్చాను. నన్ను మాత్రం నొగాలె సమీపంలో ఉండొద్దని చెప్పాడు. వీలైతే కొద్ది రోజుల్లో కాలిఫోర్నియా పంపిస్తానని చెప్పాడు. ఎక్కడికెళ్లినా లిలియా కోసమే నా కళ్లు వెతికేవి. రోజులు గడిచేకొద్దీ లిలియాపై ఆశ సన్నగిల్లింది.

కొంతకాలమయ్యాక శాన్‌హోసే వచ్చాను. ఆ విధంగా మీతో పరిచయమయ్యింది. మొదటిసారి మిమ్మల్ని చూసినప్పుడు మీరూ మాలాగే వచ్చారని అనుకున్నాను. ఇండియా అన్న ఒక దేశం ఉందని తెలుసు తప్ప, అంతకు మించి అవగాహన లేదు. స్కూల్లో ఎప్పుడో గాంధీ గురించి చదివాను. ఆయనది ఇండియా అని మాత్రమే తెలుసు. ఈ అమెరికా ఒక భూతల స్వర్గం. ఎంతోమంది వివిధ దేశాల్నుండి వచ్చి స్థిరపడుతున్నారు. కంప్యూటర్ యుగంలో ఇండియా కూడా ముందుకెళుతోందని మిమ్మల్నందర్నీ చూశాక అర్థమయ్యింది. మాలాగ కాకుండా మీరందరూ చట్టబద్ధంగా ఈ దేశం వచ్చినవాళ్లు. కాబట్టి మీకు మేం పడ్డ కష్టాలు తెలీవు. తెలిసే అవకాశం కూడా లేదు.

ఎందుకంటే మా కథలు ఎవరికీ చెప్పం. ఏ పేపర్లోనూ ఎవరూ ప్రచురించరు. ప్రచురిస్తే మాకే ఇబ్బంది. అందుకని మేమూ మా జాగ్రత్తలో ఉంటాం. నాలా ఇల్లీగల్‌గా వచ్చినవాళ్లు, ఈ కాలిఫోర్నియాలోనే లక్షల మందున్నారు. వచ్చిన కొత్తలో ఇంతమంది ఎలా బతుకుతున్నారాని ఆశ్చర్యపోయే వాణ్ని. ఎందుకంటే సోషల్ సెక్యూరిటీ నంబరు లేనిదే, ఎవరూ ఇక్కడ ఉద్యోగం ఇవ్వరు. మరీ చిన్న చిన్న పనులు చెయ్యడానికి మనస్కరించలేదు.

నాకు ఇక్కడున్న ఏజెంటు అలాంటి ఉద్యోగాలే తప్ప, వేరే గత్యంతరం లేదని చెప్పాడు. వచ్చిన కొత్తల్లో హోం డిపో దగ్గర కూలీ పనుల కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండేవాణ్ని. ఎవరికైనా వాళ్ల గార్డెన్ పని చెయ్యాలన్నా, బరువు పనులు చెయ్యాలన్నా ఒప్పుకునేవాణ్ని. ఎప్పుడైనా అమ్మ చిన్న చిన్న పనులు చెబితే నాన్న విసుక్కునేవాడు. అలా సోమరిగా బతికిన నేను, ఇక్కడ కూడని పనులు చెయ్యడానికి సిద్ధపడుతున్నానంటే నాకే ఆశ్చర్యం కలుగుతోంది.

ఎందుకో ఈ మోటు పనులు నా వల్ల కాదనిపించింది. గత్యంతరం లేక మా ఏజెంటుకున్న ‘జానిటర్’ పనులు చేసే కంపెనీలో పనిచెయ్యడానికి ఒప్పుకోక తప్పలేదు. అతను నాకు వర్కు పర్మిట్టుకి అప్లై చేస్తానని నమ్మించాడు. పైగా అది సాయంత్రం ఏడు దాటాక పని. మిగతా పనులతో పోలిస్తే శారీరక శ్రమ అంతగా ఉండదు. ఆ విధంగా నేను మీ కంపెనీలో బాత్రూములు శభ్రపరిచే ఉద్యోగానికి వచ్చేవాణ్ని.

మిమ్మల్ని చూశాక, నాకూ మీలాగ ఒక ఆఫీసులో కూర్చుని పని చెయ్యాలనిపించేది. అలా కలలు కనే మా అమ్మ, నాన్న నన్ను చదివించారు. వాటికి భిన్నంగా నేను చేస్తున్న ఈ పనులు తెలిస్తే, వాళ్లు తట్టుకోలేరు. ముఖ్యంగా మా అమ్మ, ఏమీ చెయ్యలేని పరిస్థితి. తిరిగి మా దేశం వెళ్లలేను. వెళ్లడం జరిగితే లిలియాతోనే వెళతాను. చూస్తూండగా ఏడాది గడిచిపోయింది. నా బతుకులో ఏ మాత్రం మార్పులేదు.

ఈ కాలిఫోర్నియాలో ఉన్న లాటినో కమ్యూనిటీ అంతా నా బాపతుగాళ్లే! మమ్మల్నందర్నీ లీగల్ చేసి ఇక్కడ జనస్రవంతిలో కలపమన్న ఒక రాజకీయ అంశం కూడా ఉందని మొదట్లో తెలీదు. మీరూ, నేనూ అందరం వలసొచ్చిన వాళ్లమే! ఇక్కడి న్యాయాలూ చట్టాలూ ఈ దేశస్తులకనుగుణంగానే ఉంటాయి. ఈ దేశమనే కాదు; ఏ దేశమైనా అంతే! ఒకసారి నేను క్లింటనొస్తున్నాడని, ఆ సందర్భంగా ఈ దేశపు పౌరసత్వం కోసం మా లాటినోలు చేసే ధర్నాకి వెళుతూంటే మీరొక ప్రశ్న లేవనెత్తారు. నాకింకా గుర్తు.

‘‘ఇక్కడ లా అండ్ ఆర్డరు ఎంతో గొప్పగా ఉంటాయి కదా? వీళ్లు తలుచుకుంటే ఇల్లీగల్గా వచ్చినవాళ్లని ఏరెయ్యడం కష్టమైన పని కాదే? చూసీ చూడనట్లుంటారే?’’ అంటూ ప్రశ్నించారు. చటుక్కున నాకు సమాధానం తట్టలేదు. ఇదే విషయం నేనొక స్పానిష్ న్యాయవాదితో అంటే, ‘‘అమెరికన్లు చాలా తెలివైనవాళ్లు. మిమ్మల్నందర్నీ మీ దేశాలకి పంపించేస్తే, ఈ దేశంలో వీళ్లు చెయ్యలేని పనులెవరు చేస్తారని? అందుకని దొంగతనంగా వచ్చినా, మిమ్మల్నెవరూ ఏమీ చెయ్యరు. మీ హక్కుల కోసం రాజకీయ నాయకులు మరింత పోరాటం చేస్తారు. ప్రజాస్వామ్య భ్రమణానికి ఓటే కదా గరిమనాభి. కాబట్టి మీరు వీళ్లకి కావాలి. మీకూ ఇక్కడ బతకడం కావాలి. అంతే!’’ అంటూ వాస్తవాన్ని చెప్పాడు.

ఎక్కడో మొదలుపెట్టి చెత్తంతా రాసేస్తున్నాననుకోకండి. మీతో చెప్పాపెట్టకుండా మాయమవడం నే చేసిన తప్పు. ఏం చెయ్యమంటారు? లిలియా టస్కన్లో కనిపించిందనీ పొలెరో కబురంపాడు. యంత్రంలా సాగుతున్న జీవితంలో మరలా లిలియా గురించి విన్నాను. చూసి మూడేళ్లయిపోతోంది. మీకు తెలీదు. లిలియా కోసం ఇన్నాళ్లూ ఎంత తపించానో? అందుకే ఉన్న పళాన ఎవరికీ చెప్పకుండా పరిగెత్తాను. మా ఏజెంటుకి రెండు వారాలు సెలవు కావాలని కబురంపాను. ఏమైపోయానాని అతను బహుశా కంగారు పడుంటాడు.

మీరైతే ఎదురుచూస్తూ ఉండుంటారు. ఏమీ కాలేదండీ! ఇంకా బతికే ఉన్నాను. ఇక్కడ అరిజోనా జైల్లో గత నాలుగు నెలలుగా పడున్నాను. తల్చుకుంటేనే ఏడుపొస్తుంది. ఎన్ని రాత్రులు నిద్రలేకుండా గడిపానో తెలీదు. లిలియాతో పరిచయమయ్యాకే నాకు సుఖం శాంతీ లేకుండా పోయాయని రోదించేవాణ్ని. వెంటనే, పాపం, ఇందులో లిలియా తప్పేముంది? ఆమె కూడా నాలా విధి వంచితే కదానిపించేది.

వారం క్రితం, రాత్రి గుండెనొప్పి వచ్చి కూలబడిపోయాను. కళ్లు తెరిచేసరికి ఆసుపత్రి మంచమ్మీదున్నాను. నాకు చిన్నగా హార్టెటాకొచ్చిందని చెప్పారు. వెంటనే మీరు గుర్తుకొచ్చారు. రోజూ మీ కంపెనీలో బాత్రూములు శుభ్రపరచడానికి ఏడింటికి వచ్చేవాణ్ని. పనంతా అయ్యేసరికి రాత్రి పదకొండు దాటేది. మీరు ఏ రోజూ పన్నెండు ముందుగా వెళ్లడం చూళ్లేదు. పెళ్లాం పిల్లలు లేరా? ఏవిటీ ఈ మనిషిలా పని చేస్తాడనుకునేవాణ్ని.

నాకు యాక్సిడెంటయ్యి చెయ్యి విరిగితే, ఇన్సూరెన్స్ లేదని, ఆ ఖర్చంతా మీరే భరించడం గుర్తుంది. ‘‘హేవియర్! డిన్నరుకి ఇంటికి రా’’ అని మీరు పిలవడం గుర్తుకొస్తోంది. మీకు తెలీకుండా మీ వాలెట్ నుండి అవసరాలకి డబ్బు దొంగిలించాను… ఇదంతా రాస్తుంటే ఏడుపొస్తోంది. ఎంత ఏడ్చి ఏం ప్రయోజనం? మీరెవరూ నన్ను కలవలేరు. నన్నెప్పుడు ఈ జైలు నుండి రిలీజు చేస్తారో తెలీదు.

లిలియా గురించి కబురందగానే టస్కన్ వెళ్లాను. ఆమెను ఒక గ్రోసరీ స్టోరు దగ్గర కార్లో వెళుతూ చూశానని పొలెరో చెప్పాడు. గుర్తుపట్టి పలకరించే లోపలే అక్కడ నుండి వెళ్లిపోయిందని అన్నాడు. లిలియా కోసం చుట్టు పక్కలంతా గాలించాం. ఓ రోజు పొలెరో స్నేహితుడొకడు ఒకరింట్లో పని చెయ్యడానికి వెళితే, అక్కడ లిలియా పేరుగల ఒకామెను చూశాడని చెప్పాడు. అంతే! నేనూ, పొలెరో స్నేహితుడూ ఆ రాత్రి ఆ ఇంటి ముందు కాపు కాశాం.

కార్లోనే నిద్రపోయాం. ఓ రాత్రివేళ ఇద్దరు పోలీసులు డోరు తట్టడంతో ఉలిక్కిపడి లేచాం. మమ్మల్ని అరెస్టు చేసి, జైలుకి తీసుకెళ్లారు. అక్కడికెళ్లాక తెలిసింది పొలెరో స్నేహితుడొక డ్రగ్ ట్రాఫికింగ్ ఏజెంటని. ఆ కార్లో గంజాయి ప్యాకెట్లు, ఇంకా ఆయుధాలు దొరికాయని ఇంటరాగేషన్‌లో తెలిసింది. నా వివరాలన్నీ కూపీ లాగారు. నా గురించి ఎంత చెప్పినా ఎవరూ నమ్మలేదు. అలా నెల్లాళ్లు గడిచాయి. ఈలోగా నాకు గుండెనొప్పి వచ్చి, ఆసుపత్రి పాలయ్యాను. బతుకు మీద ఆశ చచ్చింది. నా బాధ చూసి, జైలు అధికారి ఉత్తరం రాసుకోవడానికి అనుమతిచ్చాడు. మీరొక్కరే నన్ను ఈ ఊబి నుండి పైకి లాగగలరని నిన్ననే మా తరపున వాదించే అటార్నీ చెప్పాడు. నే చేసిన తప్పులన్నీ క్షమించి మరొక్కసారి రండి.

నిన్న ఆసుపత్రిలో ఉండగా, ఒక విచిత్రం జరిగింది. టెస్టులకని వీల్ చైర్లో వేరే రూంకి తీసుకెళుతూండగా, చేతిలో చిన్న పిల్లని ఎత్తుకొని తీసుకెళ్లే ఒకామెను చూసి, ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడ్డాను. కళ్లు నులుపుకొని మరీ చూశాను. ఆమె కచ్చితంగా లిలియానే! నోట మాట రాలేదు. మూడేళ్ల నిరీక్షణా ఒక్కసారి చచ్చుబడిపోయింది. ఆమె నన్ను గమనించలేదు. నేనామెను పిలవలేదు. ఇప్పుడు ఆమె ఒళ్లో తలవాల్చాలనీ లేదు. అంతెందుకూ, ఈ దేశంలోనే ఉండాలని లేదు.

మా ఊరెళ్లి అమ్మ చేసిన ‘ఫెలెతె ది పెస్కాదో రెలానో ది మరిస్కోస్’ తినాలనుంది. నా మెళ్లో వేసిన పూసల దండని అమ్మ మెళ్లో వేయాలనుంది. అదే నా చివరి కోరిక.

హాస్తా ప్రాంతో,- హేవియర్

(కెరీదా – ప్రియమైన; పెసో – మెక్సికన్ డబ్బు; ‘ఫెలెతె ది పెస్కాదో రెలానో ది మరిస్కోస్’ – మెక్సికన్ చేపల కూర; కయోటీ – మెక్సికన్లని అమెరికాకి పంపే దళారి; పొలెరో – మెక్సికో సరిహద్దు దాటాక, అమెరికాలో ఉండే ఇల్లీగల్ దళారులు; టోర్టియా – చపాతీ; హాస్తా ప్రాంతో – త్వరలో కలుద్దాం)

…………………సాయి బ్రహ్మనందం గొర్తి

ప్రకటనలు

1 వ్యాఖ్య »

  1. Nice story sir

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s